مدرسه توسعه پایدار و مسئولیت اجتماعی سازمان‌ها

تحت حمایت پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف

مدرسه توسعه پایدار و مسئولیت اجتماعی سازمان‌ها

تحت حمایت پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف

مدرسه توسعه پایدار و مسئولیت اجتماعی سازمان‌ها

مدرسه توسعه پایدار، عنوان برنامه ای است که زیرمجموعه پژوهشکده سیاست گذاری دانشگاه صنعتی شریف شکل گرفته است و در تلاش است که به توسعه دانش و توانمندی های عمومی مخاطبان خود راجع به حوزه توسعه پایدار و مسئولیت اجتماعی سازمان ها یاری برساند. برای آشنایی با سوابق مدرسه، خدمات آن و راه های ارتباطی می توانید به منوهای سایت مراجعه کنید.

بوتان

آموزش محرومیت زدا

کانال تلگرام

کانال تلگرام

کانال تلگرام

۲۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «توسعه پایدار محلی» ثبت شده است

 

به بهانه برگزاری همایش مجازی

«آموزش در مسیر محرومیت زدایی»

(با نگاهی ویژه به نیازهای یادگیری کودکان و نوجوانان مناطق کمتر برخوردار)

 

 

 

اشاره: نیمه اردیبهشت سال 1399، مدرسه توسعه پایدار، با افتخار میزبان رویدادی بزرگ بود که به موضوع «آموزش در مسیر محرومیت زدایی» اختصاص داشت. در این رویداد که با استقبال بسیار خوب حدود 200 نفر شرکت کننده از فعالین آموزشی و اجتماعی از بیش از 50 شهر مختلف کشور برگزار شد، طی سه روز، سخنرانان متنوعی از گوشه و کنار کشور را گردهم آورد تا از نگاهی متفاوت به مسئله آموزش و مناطق کم برخوردار بپردازد.

اما چرا این رویداد و موضوع آن مهم است؟ مطالعات قبلی ما بر روی تجارب داخلی و خارجی، موید این نکته است که سرمایه‌گذاری بر نسل آینده مناطق محروم، یکی از موثرترین سرمایه‌گذاری‌ها در راستای اهداف محرومیت‌زدایی است. در واقع کودکان و نوجوانانی که امروز بین 7 تا 15 سال سن دارند در چشم برهم زدنی 20 تا 30 ساله شده و در قالب نقش‌هایی چون مادر، پدر، معلم، کارمند، کارآفرین، کشاورز و تاجر در محل زندگی خود می‌توانند منشا خدمت و تحول باشند. باور برگزار کنندگان این رویداد بر این بود که توسعه انسانی و توانمندتر کردن نسل های آینده مناطق کمتربرخوردار، یک قدم اساسی در جهت کمک به پیشرفت و  آبادانی همه جانبه کشور عزیزمان است. مناطق کمتر برخوردار یا مناطقی که به اشتباه برچسب «محروم» بهشان زده شده است، از نظر ما، پر از ظرفیت و توانمندی هستند که کمتر به آنها پرداخته شده است. 

دغدغه محوری این همایش، گردهمایی فعالین حوزه آموزش و تعلیم و تربیت بود که به طور مشخص در حوزه کودکان و نوجوانان مناطق محروم فعالیت می‌کنند تا از رهگذر مباحثات و انتقال دانش و تجربه، موضوعات آموزشی اولویت‌دار و نیازمندی‌های ویژه برای ساختن نسلی پویا، پر تلاش، دارای چشم انداز مثبت و تحول آفرین در این مناطق شناسایی شود و تجارب و ابزارهای متنوعی که توسط فعالین اجتماعی و فعالین تربیتی در این مناطق مورد استفاده قرار می‌گیرد، معرفی شده و به اشتراک گذاشته شود.

ما فراتر از بحث های کلیشه ای و مرسوم راجع به امکانات و عدالت آموزشی، به بهانه این رویداد، به دنبال این بودیم که به این سوال اساسی پاسخ دهیم که هدف آموزش در مسیر محرومیت زدایی چه باید باشد و از طریق گفتگوهای ایجاد شده به ایجاد یک بینش مشترک، تشریک مساعی و هم‌افزایی بین فعالین این حوزه نیز کمک کنیم. باور جدی ما این است که بسیاری از موسسات مردم نهاد یا فعالین آموزشی در مناطق کم برخوردار، بدون داشتن چشم انداز و بینش مناسب و انتخاب آگاهانه سازوکاری اثربخش برای فعالیت های خود، نمی توانند در دست یابی به اهداف محرومیت زدایی، چندان موفق باشند و حتی، گاه ممکن است ولو با نیت خوب، ناخواسته به تضعیف سرمایه های انسانی این مناطق نیز بپردازند.  

 

سوالات محوری که این همایش به دنبال پاسخ به آنها بود:

·       از نظر «مهارتی»، «نگرشی» و «دانشی»، چه نیازهای یادگیری ویژه‌ای برای این کودکان جهت ایفای هر چه بهتر نقش‌های محلی در آینده و در راستای «کمک به رفع محرومیت از منطقه خود» وجود دارد؟

·       نسل امروز و جوانان فارغ التحصیل دانشگاهی در مناطق محروم چه نیازهای یادگیری پاسخ داده نشده ای دارند که نمی توانند یک کنش‌گر فعال برای تغییرسرنوشت منطقه خود باشند؟

·       پروژه‌های اثربخش در رفع «نیازهای یادگیری ویژه محرومیت زدایی»، در رویکردهای خود چه ملاحظاتی را باید مدنظر داشته باشند؟

 


دعوت به مشاهده و مطالعه مستندات این رویداد

ما در تیم برگزاری این رویداد، برای یافتن و گردهمایی این جمع فعال و پرانرژی و مثبت اندیش، وقت زیادی صرف کردیم و فکر می کنیم ماحصل کار، آموخته های زیادی برای همه دغدغه مندان ایران عزیزمان و به ویژه فعالین حوزه محرومیت زدایی به همراه دارد. لذا دعوت می کنیم محتواهای مرتبط با این رویداد را در لینک های زیر، مشاهده و مطالعه کنید و درس آموخته های آن را ترویج دهید:

 

 

 گزارش تحلیلی و جمع بندی مدرسه توسعه پایدار از مباحث این رویداد: در دست تدوین

 دریافت گزارش مشروح همه سخنرانی ها: به زودی

دریافت فایل ارائه سخنرانان: کلیک کنید

گزارش روزنامه شهروند از این همایش : کلیک کنید

 


گزارش‌های جنبی همایش

گزارش اول- مصاحبه خبرگزاری ایرنا با تنی چند از فعالین آموزشی به بهانه این همایش: کلیک کنید

*با همکاری «خبرگزاری ایرنا»، و به بهانه این رویداد، به گفت‌وگو با چند نفر از معلمان و فعالان سازمان‌های مردم‌نهاد در نقاط مختلف کشور(خانمها و آقایان صبورا سمنانیان، میثم زاهدی، علیرضا هندیجانی، و الهام مراد) پرداختیم تا ببینیم «آموزش در مسیر محرومیت‌زدایی» باید به چه مسائلی توجه کند و چه چشم‌اندازی را دنبال نماید.

 

گزارش دوم-گفتگوی خبرگزاری ایرنا با جمعی از فعالین اجتماعی به بهانه این رویداد: کلیک کنید

*در دومین گزارش خبری مرتبط با این برنامه، «خبرگزاری ایرنا» ، به گفت‌وگو با چند نفر از فعالین آموزشی و اجتماعی در نقاط مختلف کشور (خانمها و آقایان محمد کاظم متولی، ناصر نوربخش، زهرا گیتی نژاد، سیده فاطمه بهرامیان، عبدالرحیم بلوچ، سید محمد مهدی حسینی، ساعد مطهری و هامون طهماسبی) پرداخته است. 

 


سخنرانان و ارائه ها(به ترتیب ارائه در روزهای همایش)

 

روز اول (چهارشنبه 17 اردیبهشت 1399)

 

هامون طهماسبی (مدیر برنامه مدرسه توسعه پایدار): آنچه باید در محرومیت زدایی دنبال کنیم

آقای طهماسبی، پژوهشگر حوزه توسعه پایدار و مسئولیت اجتماعی سازمانها و مدیر برنامه مدرسه توسعه پایدار است. ایشان در ارائه خود، به لزوم نگاه متفاوت به مسئله محرومیت و تغییر رویکردها در برنامه های مداخله برای مناطق کمتربرخوردار به ویژه در حوزه آموزش خواهند پرداخت و فلسفه و اهداف این همایش و برنامه های آتی مدرسه توسعه پایدار در این زمینه را شرح داده اند.

 

محمدرضا شیخ الاسلامی (مسئول گروه جهادی شهید رحیمی):  رسالت آموزش در از بین بردن باور محرومیت

آقای شیخ الاسلامی تجربه بیش از ده سال معلمی در روستا و مسئولیت گروه جهادی در نقاط مختلف کشور و به ویژه منطقه بشاگرد هرمزگان را داشته اند. ایشان در سخنرانی شان، ضمن نقد باورهای مرسوم در مورد محرومیت، با بیان رویکردهای غلط آموزشی یا کمک رسانی در مناطق کمتر برخوردار که به تثبیت «باور محرومیت» منجر می‌شوند، به ارائه راه حل ها و تجاربی برای از بین بردن این باور پرداختند.

 برای تهیه کتاب «من محروم نیستم»-که در سخنرانی آقای شیخ الاسلامی اشاره شد-و آشنایی بیشتر با محتوای آن، می توانید به صفحه اینستاگرام گروه علمی-فرهنگی شهید رحیمی مراجعه کنید: کلیک کنید و یا با شماره نشر استاد (مشهد مقدس) 05132256471 تماس بگیرید.

 

مهدی بهزادی(معلم و رئیس شورای شهر گلباف-کرمان): جوانانی که پای کار نیستند

آقای بهزادی از معلمان و فعالین اجتماعی شهر گلباف هستند که فعالیت‌های متعددی را در جهت کمک به توسعه محلی در منطقه خود انجام داده اند. شهر گلباف در چند دهه گذشته با مسئله کاهش جمعیت و رکود اقتصادی روبرو بوده و با وجود منابع طبیعی و برخی تلاش‌های با هدف تحول آفرینی، هنوز نتوانسته از ظرفیت های خود به خوبی برای شکوفایی استفاده کند. با توجه به شغل آقای بهزادی و مشاهدات مستقیم و از نزدیک از زندگی در منطقه ای که باور عمومی محرومیت در بسیاری از مردمان آن ریشه دوانده، ایشان  در صحبت هایشان با بیان تجربیاتی، به این مسئله پرداختند که چرا جوانان برخی مناطق کمتربرخوردار با وجود تحصیلات و توانایی‌ها و فرصت های حداقلی رشد، در قبال مشکلات و مسائل منطقه خود منفعل هستند و برای بهبود زندگی خود و جامعه‌شان به اندازه کافی، پای کار نیستند

 

علیرضا هندیجانی (جمعیت نیکخواهان سلامت روان شیراز)

آقای هندیجانی، طراح و بنیانگذار جمعیت نیکخواهان سلامت روان شیراز است. محل فعالیت این سمن، شهر شیراز و منطقه هودیان در استان سیستان و بلوچستان است. تاکید تیم ایشان در حوزه آموزش، بر آموزش کودکان از سن پایین و با توجه به داشته‌های فرهنگی و محیطی منطقه و همچنین آشنا کردن کودکان با کودکان مناطق دیگر برای از بین رفتن دید محرومیت و ناتوانی در عوض کردن سرنوشت‌شان است. آقای هندیجانی معتقد است برای ورود به یک منطقه لازم است با دید توانمندی وارد شد و نه محرومیت؛ سخنرانی ایشان، متمرکز بر فرهنگ است. آقای هندیجانی، مشکلات جامعه را در نگرش‌، روان و فرهنگ می‌بیند و به همراه تیم‌شان تلاش می‌کند به صورت غیر مستقیم و با بازی و تعریف فعالیت‌های جمعی به حل این مشکلات بپردازد.

 

 فایل‌ ویدئویی کامل سخنرانی های روز اول: کلیک کنید

 


 

روز دوم (پنجشنبه 18 اردیبهشت 1399)

 

 اسماعیل آذری نژاد(فعال آموزشی در کهگیلویه و بویراحمد)

حاج آقا آذری نژاد، روحانی نام آشنایی است که سال‌هاست بنا بر نیازهای فرهنگی که در منطقه خود (استان کهگیلویه و بویر احمد) تشخیص داده‌اند، در حال کار با کودکان، با ابزار آموزش و قصه‌خوانی می‌باشند. به اعتقاد ایشان روش پایدار حل انفعال موجود در منطقه، و حل مسائل فرهنگی موجود، آموزش کودکان و نسل‌های بعدی است. ایشان در این مسیر تعداد زیادی از جوانان روستاها را فعال کرده‌اند و شبکه‌ای از قصه‌خوانان راه اندازی کرده‌اند. ایشان در سخنرانی شان، با اشاره به نقاطی که در آموزش بچه ها هدف گرفته اند، ارتباط فعالیت ترویج کتابخوانی و چشم انداز آن را با محرومیت زدایی عنوان می کنند. 

 

فرحناز نژاد غفوری (مسئول پروژه «قشم، جزیره‌ای برای کودکان») 

به باور خانم نژاد غفوری، آموزش‌های مقطع پیش از دبستان به منظور آمادگی کودکان در ورود به مقطع ابتدایی و پیشگیری از عقب ماندگی های تحصیلی در آینده، اهمیت زیادی در مناطق کمتربرخوردار دارد. خانم نژاد غفوری، ساکن جزیره قشم است و چند سالی است با هدف ارتقای آموزش‌های پیش از دبستان، پروژه «قشم، جزیره‌ای برای کودکان» را راه‌اندازی کرده‌اند. با وجود توسعه امکانات زیرساختی و عمرانی در بخش‌هایی از این جزیره، مناطق بومی نشین از این موضوع بهره چندانی نبرده‌اند و این مناطق از نظر دسترسی به امکانات، با کمبودهایی روبرو هستند. تمرکز خانم نژاد غفوری، بالا بردن استاندارهای آموزشی در مقاطع پیش دبستانی در روستاها با استفاده از پتانسیل‌های فرهنگی و محیطی بومی و محلی است.

 مقاله استخراج شده از پایان نامه خانم نژاد غفوری که در ارائه شان به آن پرداخته شد: کلیک کنید

 

میثم لورگی (انجمن راه مدرسه)

آقای میثم لورگی، معلم کهنوجی، مدیر و موسس انجمن " راه مدرسه " است و بیش از دوازده سال در شهر و روستاهای اطراف کهنوج معلم و مدیر مدارس مختلف بوده اند. ایشان با نگاهی متفاوت به مقوله ی تعلیم و تربیت سعی در ایجاد بستری مناسب برای اجتماعی کردن و جامعه پذیری صحیح کودکان کرده اند. همچنین با ایجاد انجمن های دانش آموزی با موضوعات محیط زیستی و انجمن های حقوق شهروندی و از طریق حمایت های مردمی به  ایجاد کتابخانه ی عمومی در روستا اقدام کرده اند. آقای لورگی،تحصیل کرده رشته ی جامعه شناسی و حقوق هستند.

 

محمود حسینی(معلم عشایری در منطقه زاگرس)

 تماشای فایل ویدئوی ارسالی آقای حسینی به همایش در آپارات: کلیک کنید (این فایل، نسخه کاملتری از آنچه هست که در همایش ارائه شد)

آقای حسینی، بیش از 16 سال تجربه معلمی در مدارس عشایری و روستایی استان خوزستان را دارند. ایشان به شکل ویدئوی ضبط شده در همایش به بیان دغدغه های خود راجع به آموزش محرومیت زدا و به ویژه نیازهای کودکان و نوجوانان مناطق عشایری پرداختند.

 

 فایل‌ ویدئویی کامل سخنرانی های روز دوم: کلیک کنید

 


 

روز سوم و پایانی (جمعه 19 اردیبهشت 1399)

 

مینا کامران(پویش ایران من): چشم اندازی که از توسعه یافتگی به کودکان می‌دهیم

خانم کامران بیش از 3 سال است که همراه پویش «ایران من»، در جهت توسعه عدالت آموزشی به خصوص در نقاط کمتر برخوردار و مرزی ایران تلاش می کنند. پویش «ایران من» با اعتقاد به اینکه آموزش سنگ بنای توسعه هر کشوری است، حرکت در مسیر توسعه و عدالت آموزشی را با ساخت 100 مدرسه در روستاهای مرزی ایران شروع کرده است. خانم کامران در ارائه شان ضمن تاکید بر ضرورت بارور کردن توانمندیها و پتانسیل‌های خود دانش آموزان این مناطق، به طور ویژه به معرفی فلسفه طرح «احیای مدارس کپری» پرداخته اند.

 

ثریا حبیبی(انجمن حامی): لزوم توجه  به سه ضلع معلم، دانش آموز، خانواده در برنامه‌های آموزشی مناطق کم برخوردار

  • وبسایت انجمن حامی(حمایت از توسعه فضاهای آموزشی و فرهنگی): کلیک کنید

خانم حبیبی مسئول گروه آموزش دبستان‌های انجمن حامی و مربی هنر کودکان است. ایشان و تیم‌شان از سال 1392 پروژه آموزش در دشتیاری(سیستان و بلوچستان) را به پیش می‌برند. هدف از اجرای پروژه‌های آموزشی حامی در این مناطق، جلب مشارکت مخاطبان یعنی معلمان و مدیران، اولیا و دانش آموزان و استفاده از استعدادها و پتانسیل‌های موجود در هر مدرسه است تا به بهترین راه‌کارها در زمینه آموزش برای خودشان برسند. اعتقاد خانم حبیبی بر این است که فقط از طریق آموزش‌های مشارکتی میتوانیم همراه جامعه محلی کارها را پیش ببریم و تا زمانی که آموزش دغدغه افراد نشود اتفاقی نمی‌افتد؛ تمرکز ارائه ایشان در همایش، بر اهمیت سرمایه‌گذاری بر معلمان و فعالین آموزشی محلی و جلب مشارکت خانواده ها، برای پاسخ به نیازهای آموزشی کودکان مناطق محروم است.

 

رئوف آذری (فعال اجتماعی در سردشت-آذربایجان غربی): صلح و مهربانی در خدمت محرومیت زدایی

  • صفحه اینستاگرام بنیاد توسعه صلح و مهربانی-رئوف آذری: کلیک کنید

آقای آذری یکی از فعالین اجتماعی سخت کوش منطقه سردشت است. ایشان به شکل ویدئوی ضبط شده، به شکل مبسوطی ما را در جریان مسائل، ابتکارات و راه حل های خودشان برای کمک به مسئله محرومیت زدایی از طریق آموزش پرداخته اند.

 تماشای فایل ویدئوی ارسالی آقای آذری به همایش در آپارات: کلیک کنید (این فایل نسخه کامل تری از آنچه هست که در همایش ارائه شد)

 مقاله ای از آقای آذری برای آشنایی بیشتر با «زنگ آشتی» و ترویج صلح در آموزش که در سخنرانی شان اشاره شد: کلیک کنید

 کتابی با عنوان «فرهنگ صلح در ایران و جهان» که توسط آقای آذری برای مطالعه معرفی شدند: کلیک کنید

 

پنل پایانی و جمع بندی همایش

در این پنل، اغلب سخنرانان سه روز همایش حضور داشتند و به سوالات دبیر همایش و نیز شرکت کنندگان راجع به سوالات و دغدغه های همایش پاسخ دادند. این گفتگوی جالب و آموزنده، نکات خیلی خوبی برای فعالین اجتماعی و آموزشی مناطق کم برخوردار، به همراه دارد.

 

 فایل‌ ویدئویی کامل سخنرانی های روز سوم(به همراه پنل پایانی): کلیک کنید

 

 

+با تشکر از تیم اجرایی و دست اندرکاران برگزاری همایش: خانم ها و آقایان معصومه رحیمی(دبیر اجرایی رویداد)، رضا جمشیدی، هانیه خزاعی، مهدیه عباس زاده، فاطمه یزدی زاده، زینب شهبازی

 

+و نیز تشکر از همراهی «شرکت بوتان» به عنوان حامی مالی رویدادهای «توسعه پایدار برای ایران»

 

در صورت نیاز به راه ارتباطی مستقیم با هرکدام از سخنرانان(علاوه بر لینکهای داده شده در بالا)، با روابط عمومی مدرسه توسعه پایدار تماس بگیرید.

 


 

مطالب این صفحه، برای شما کاربردی و قابل استفاده بود؟

از مدرسه توسعه پایدار برای تداوم این فعالیت های آموزشی-ترویجی در حوزه محرومیت زدایی، حمایت کنید!

ما یک نهاد مستقل هستیم  و حمایت شما می‌تواند کمک بزرگی به ما بکند. برای اطلاعات بیشتر، کلیک کنید

 

مدرسه توسعه پایدار

همه با یک نام و نشان، به تفاوت هر رنگ و زبان

 

روز دوم همایش «آموزش در مسیر محرومیت‌زدایی» نیز همانند روز قبل، تجلی به هم پیوستگی نقاط مختلف ایران به هم بود. چهار سخنران از استان‌های کهگیلویه و بویراحمد، هرمزگان، کرمان و خوزستان به ارائه تجربیات ارزنده خود در مسیر آموزش «با هدف محرومیت زدایی» پرداختند. نمی‌توان انکار کرد که شنیدن تجربیات کسانی که سالهای زندگی خود را خالصانه برای ایجاد تغییر در محیط خود و آینده کودکان سرزمین‌شان صرف کرده‌اند، امید و انگیزه برای تلاش را در شنونده قوی می‌کند. در ادامه، به مرور صحبت‌های هر یک از این سخنرانان می‌پردازیم. 

اولین ارائه توسط آقای اسماعیل آذری نژاد، روحانی نام آشنایی برگزار شد که این روزها دنبال‌کنندگان زیادی از طریق صفحه اینستاگرام و توییتر ایشان و پادکست و کانال تلگرام، تجربیاتشان را دنبال می‌کنند. آقای آذری نژاد بعد از تحصیل در حوزه و دانشگاه، به استان خود یعنی کهگیلویه و بویراحمد برگشتند و اکنون بیش از ۶ سال است که در زمینه قصه خوانی و بازی برای کودکان و نوجوانان مناطق کمتربرخوردار این استان فعالیت می‌کنند. ایشان راهِ گذر از محرومیت را دانایی و توانایی می‌دانند و فعالیت خود را روی کودکان مناطق روستایی متمرکز کرده‌اند. به نظر آقای آذری نژاد، از آنجایی که اکثر معلمین روستا از شناخت و دانش کافی برخوردار نیستند و گاهی اوقات سرباز معلم هستند و یا مسئولیت دشوار تدریس چندین پایه را برعهده دارند، نیازهای آموزشی این کودکان پاسخ مناسبی پیدا نمی‌کند. از طرفی، بسیاری از والدین نیز به واسطه دغدغه‌هایی مانند فقر و کار زیاد و یا به دلیل ناآگاهی، از نیازهای آموزشی کودکان بی خبرند و تمایل دارند که کودکان بیشتر در زمینه کارهایی اعم از گله داری و کشاورزی، نیروی کمکی آنها باشند. به نظر ایشان، این مسائل باعث شده است که کودکان روستا قوه خلاقیت ورزیده‌ای نداشته باشند یا اینکه نتوانند به راحتی کتابی بخوانند و مطالب آن را دنبال نمایند؛ همچنین دایره واژگان کمی داشته باشند و مهارت‌های زندگی را ندانند. 
۶ سال پیش آقای آذری نژاد با ۱۰ کتاب قصه از کتاب‌های کودکشان وارد این مناطق شدند و عمدا بچه‌ها را در خارج از مدرسه و در مناطق طبیعی پیرامون‌شان جمع می‌کردند تا نشان دهند برای اثرگذاری نیاز نیست امکانات ویژه ای داشته باشید. بنا به تجربه ایشان حدود 95 درصد از بچه‌های روستا تا پیش از ورود ایشان کتاب قصه ندیده بودند. ایشان در حین قصه خواندن با کودکان صحبت می‌کنند و سعی می‌کنند تا حین مطالعه، گفت و گو پیرامون مطالب شکل بگیرد که باعث شکوفایی قوه تخیل و خلاقیت کودکان می‌شود. 
از دیگر فعالیت‌های ایشان می‌توان به تاسیس کتابخانه، آموزش ضمن خدمت برای معلمان، اکران فیلم برای والدین، ایجاد اشتغال کوچک برای والدین فقیر (از طریق پرورش مرغ) و کاشت حدود ۴۰۰ درخت به همراه کودکان و واگذاری مسئولیت نگهداری و رشد هرکدام از درختان به یکی از کودکان اشاره کرد. 
شعار آقای آذری نژاد، «قصه ، توپ و رنگ» است. در این راستا، در این سال‌ها تعداد زیادی مدرسه را به کمک دانش آموزان رنگ آمیزی کرده‌اند. یکی دیگر از حرکات ارزنده ایشان، شبکه سازی در منطقه و آموزش بالغ بر ۷۰ نیروی بومی بوده است که هم اکنون به ادامه این فعالیت‌ها می‌پردازند. همچنین ایشان و تیم‌شان کاربرگ‌هایی طراحی کرده‌اند که آنها را کتابخانه‌های سیار همراه با هر کتابی که امانت می‌دهند، در اختیار کودکان می‌گذارند تا آنها بتوانند در حین مطالعه کتاب با شخصیت‌ها هم‌ذات پنداری کرده و تفکر انتقادی را یاد بگیرند. 
آقای آذری نژاد درباره معیارهای انتخاب کتاب، نکاتی مانند اینکه کتاب، مهارت‌های زندگی را آموزش دهد، موجب پرورش فکر باشد و دنیای کودک را شاد و بانشاط بکند را اشاره کردند و گفتند در این مسیر، ایرانی یا غیر ایرانی بودن، و مذهبی یا غیرمذهبی بودن کتاب، عامل مهمی برای انتخاب‌شان نیست.

ایشان در پاسخ به این سوال که آیا به فکر گسترش فعالیت‌هایشان خارج از استان هستند یا خیر، فرمودند که فعلا قصد ندارند از استان کهگیلویه و بویراحمد خارج شوند و به نظرشان بهتر است تا یک منطقه به خوبی پروش یابد تا این که کارهای پراکنده و با کیفیت کمتر انجام شود؛ البته انتقال تجربه‌هایی به فعالین و علاقه مندان از دیگر استان ها انجام شده است. 

ارائه دهنده بعدی، خانم فرحناز نژاد غفوری، متولد و ساکن جزیره قشم بودند. قشم، که بزرگترین جزیره خلیج فارس است، حدود ۶۰ روستا دارد.  ایشان که ۱۵ سال سابقه آموزش کودکان دارند، به دنبال پاسخ این پرسش بودند که توجه به کودکان، چگونه می‌تواند به توسعه یافتگی جزیره کمک کند. به نظر ایشان، از توسعه کودکان تا توسعه انسانی مسیری وجود دارد؛ زیرا پرداختن به توسعه کودکان، توجیه اجتماعی، آموزشی، بیولوژیک و اقتصادی دارد. تمرکز ایشان بر کودکان ۶ ساله و کوچکتر است؛ از نظر ایشان این کودکان در عین محدودیت‌هایی که در امکانات دارند، هیچ محدودیتی در ذهن و عمل خود متصور نیستند. خانم نژاد غفوری با توجه به دغدغه‌هایی که داشتند رشته تحقیقات آموزشی را در مقطع کارشناسی ارشد انتخاب کرده و پایان نامه خود را با موضوع ارزیابی کیفیت مراکز پیش از دبستان شهرستان قشم، مبتنی بر استاندارد بین المللی اکرز ( ECERS ) تدوین کردند. ایشان در این پژوهش کیفیت مراکز مهد و پیش دبستانی قشم را ارزیابی نمودند. نتایج کلی این ارزشیابی را در نمودار زیر می‌بینیم. از آنجاییکه هیچ کدام از شاخص‌ها نمره بالای ۳.۵ دریافت نکردند، خانم نژادغفوری مصمم شدند که به انجام طرحی تحول آفرین در قشم مبادرت بورزند. 

 طرح «قشم ، جزیره ای برای کودکان» با هدف ارتقای کیفیت زیست کودکان شروع به کار کرد. در طی فعالیت‌های سال‌های اخیر، ایشان تلاش دارد که قشم را به سمت تبدیل شدن به یک جزیره دوستدار کودک سوق دهد. از فعالیت‌های ایشان، می‌توان به اولین کمپین ساحل پویا برای شن بازی کودکان، برپایی پویش همگانی «با من بساز» برای ساخت عروسک‌های بومی جزیره با هدف ارتقای شاخص بازی‌های نمایشی، برگزاری جشنواره « ریغ و پیش » به معنای شن و برگ نخل و طرح همگانی «هارگیز کردی» برای ترویج کتابخوانی با استفاده از این سنت بومی محلی (در روز نیمه شعبان کودکان با مراجعه به خانه همسایه‌ها از آنها هدیه می‌گیرند) اشاره کرد. 
به طور کلی، خانم نژادغفوری داشتن دوران کودکی مطمئن و قدرتمند را باعث بالاتر رفتن احتمال توسعه یافتگی به همراه رشدیافتگی منطقه می‌دانند. 

در ادامه ی سخنرانی‌های جذاب و متفاوت روز دوم همایش، آقای میثم لورگی، معلم و مدیر مدرسه و موسس انجمن راه مدرسه، به بیان تجربیات ۱۲ ساله خود پرداختند. ایشان که در رشته جامعه شناسی و حقوق تحصیل کرده‌اند، بعد از فراغت از تحصیل، به کهنوج در استان کرمان و به روستای خود بازگشتند و در مدرسه‌ای که خودشان در آن تحصیل کرده بودند، به تدریس پرداختند. به واسطه آشنایی با مشکلات منطقه و دغدغه‌ای که برای وضعیت دانش آموزان داشتند، فعالیت‌های اجتماعی را در منطقه شروع کردند. به گفته ایشان، متاسفانه کهنوج در مسیر قاچاق مواد مخدر قرار گرفته است و خانواده‌های بسیاری از دانش آموزان، درگیر خرده فرهنگ بزهکاری هستند؛ همچنین اعتیاد دانش آموزان و مسائل طایفه‌ای و قبیله ای نیز از مشکلاتی است که گریبان‌گیر منطقه است. 

 آقای لورگی، فعالیت خود را در روستا در زمینه تغییر نگاه دانش آموزان متمرکز کردند. شعار ایشان برای دانش آموزان‌شان، « نظم، پرسشگری، کشف حقیقت و دوری از خشونت» است. به نظر ایشان، راه اصلاح جامعه از مدرسه می‌گذرد. چکیده فعالیت‌های متنوع ایشان در ده سال گذشته به تاسیس انجمن راه مدرسه منتهی شد که در آن، معلمین دغدغه‌مند به حل معضلات روستا و ایده‌پردازی برای شکوفایی بهتر استعداد‌های دانش آموزان می‌پردازند. 

ایشان به عنوان مثالی از کارگاه‌هایشان، به کارگاه روزنامه خوانی اشاره کردند که باعث شد یکی از بچه‌های روستا خبرنگار روستای خود شود و اکنون مطالبات مردم را از طریق روزنامه محلی دنبال کند. از دیگر فعالیت‌های ایشان می‌توان به ستون راه مدرسه در روزنامه محلی رودبار زمین (نام دیگر منطقه ) اشاره کرد. در انتها، آقای لورگی دقایقی به صحبت با گویش محلی خود پرداختند که برای شرکت کنندگان بسیار لذت بخش بود.

به عنوان آخرین ارائه روز دوم، آقای محمود حسینی از دزفول به اختصار فعالیت‌های خود در سال‌های طولانی معلمی عشایر را تشریح نمودند. در ابتدا ویدئویی از سخنرانی ضبط شده ایشان که به طور اختصاصی برای همایش تهیه شده بود پخش شد(این ویدئو، بعدا در وبسایت مدرسه توسعه پایدار قرار خواهد گرفت). از دیدگاه آقای حسینی، عدم تناسب داشته‌ها و سبک زندگی و میراث عشایر با آموزش‌های رسمی مدارس، چالش بسیار مهمی است. ایشان فعالیت‌هایی برای ثبت فرهنگ شفاهی منطقه داشتند و اولویت فعالیت‌های آموزشی‌شان را ایجاد خودباوری در دانش آموزان عنوان کردند. به نظر ایشان، میراث فکری و فرهنگی عشایر بسیار ارزنده است و باید طوری عمل کرد که کودکان عشایر، ضمن خودآگاهی نسبت به داشته‌های ارزشمند خود، حسرت داشته‌های دیگران را نخورند و لذا با آموزش خودباوری، بایستی زمینه توسعه و شکوفایی را درآنان فراهم کرد.

همایش «آموزش در مسیر محرومیت زدایی» که به بهانه‌ای برای جمع شدن بیش از 190 فعال و علاقه مند حوزه آموزش در مناطق کم برخوردار از تمامی استان‌های ایران، تبدیل شده است، در روز سوم(جمعه)، به پایان خواهد رسید و به ویژه در پنل پایانی با حضور تمامی سخنرانان، به جمع بندی مباحث خود خواهد پرداخت. 

 

(ثبت نام در روز پایانی همایش که جمعه و از ساعت 16 تا 19 برگزار خواهد شد: کلیک کنید)
 

مدرسه توسعه پایدار

مدرسه توسعه پایدار در پنجشنبه 28 فروردین 1399، و از ساعت 15 تا 17:30 یک جلسه وبینار با ارائه آقای محمد امین یوسفی، دانشجوی رشته نوآوری اجتماعی و کارآفرینی اجتماعی در دانشگاه LSE انگلستان برگزار کرد. 

امین یوسفی، مدتی پیش، از طرف دانشگاه LSE و در قالب پروژه درس «طراحی نوآوری اجتماعی» راهی یکی از بزرگترین زاغه نشین های دنیا با بیش از 2 میلیون جمعیت در نزدیکی نایروبی(پایتخت کنیا) شد. در این سمینار آموزشی، ضمن شنیدن تجربه سفر 10 روزه امین یوسفی به این کشور و آشنایی با حال و هوای زندگی مردمان آن، با نگاهی انتقادی به گفتگو راجع به مواجهه سازمان‌های بین‌المللی با کشورهای فقیر در پروژه‌های پژوهشی-توسعه‌ای پرداختیم. 

در این وبینار، 99 نفر از 26 شهر مختف کشور حضور داشتند که فضای متنوع و جذابی از حیث تنوع و گستردگی مخاطبان نیز فراهم کرده بود.

در ادامه، توجه شما را به مطالعه گزارشی از این جلسه و برخی مباحث مهم آن جلب می کنیم. فایل کامل ویدئویی این وبینار نیز از بخش منابع وبسایت مدرسه، برای شما قابل دریافت خواهد بود.

 

بعد از ظهر پنجشنبه ۲۸ فروردین، فرصتی برای همراهی با یک سفر فراهم شد؛ سفری با رنگ و بوی توسعه، به قاره سیاه و کشور کنیا. وبینار «مواجهه با فقر و فعالیت‌های توسعه‌ای در کنیا» که به کوشش مدرسه توسعه پایدار برگزار شد، به بازخوانی تجربیات محمدامین یوسفی در یک سفر آموزشی به آن کشور می‌پرداخت.

آقای یوسفی، که دانشجوی رشته نوآوری و کارآفرینی اجتماعی مدرسه اقتصاد لندن (LSE) است، به تازگی و برای یک پروژه درسی به کنیا سفر کرده است. سفری پژوهشی به بزرگترین منطقه زاغه نشین دنیا با جمعیت بیش از دو میلیون نفر که در نزدیکی نایروبی، پایتخت کنیا قرار دارد.

در ابتدای وبینار و پیش از پرداخت به ماجرای سفر، آقای یوسفی به معرفی برخی مفاهیم از جمله کارآفرینی اجتماعی اشاره کردند؛ مباحثی که برای فهم چرایی این پژوهش مورد نیاز است. کارآفرینی اجتماعی، فرایند ایجاد نهادها و کسب و کارهایی‌است که به دنبال حل یک مشکل اجتماعی هستند و برخلاف رویکرد سنتی کمک‌رسانی در مقابل مشکلات اجتماعی، قصد دارد به راه‌حل‌های نوآورانه و کارآفرینانه‌ای بپردازد که به صورت موثر و ریشه‌ای مشکلات را حل کنند. کارآفرینی اجتماعی، مسئله محور است؛ پس ضروریست که ابتدا مساله اجتماعی شناسایی و به دقت مشخص شود و سپس از راه‌حل‌هایی بهره برد که منجر به پایداری آن از لحاظ اقتصادی می‌شود. یک پروژه کارآفرینی اجتماعی دارای جنبه‌های روانشناسی، اقتصادی، جامعه‌شناسی و مدیریتی است و نیاز مستمر به فعالیت پژوهشی و عملیاتی در آن مشهود است. طبق گفته آقای یوسفی، نیمی از گروه تحقیقاتی، ابتدا در سفری به شناسایی مساله به صورت دقیق پرداخته‌اند و سپس گروه دوم که امین جزو این دسته است، در این سفر به «توسعه راه حل» مشغول شدند.

محمدامین یوسفی، سپس از کنیا برایمان می‌گوید: کنیا کشوری‌ست در همسایگی سومالی و دقیقا بر روی خط استوا. جمعیت نزدیک پنجاه میلیون و تولید ناخالص ملی نود میلیارد دلاری، چهره فقر به این کشور داده است؛ به طوری که بیست درصد از مردم این کشور با درآمد روزانه کمتر از یک دلار گذران زندگی می‌کنند. درآمد اصلی این کشور، کشاورزی و سپس صنعت توریسم است. طبیعت زیبای دشت‌ها و جنگل‌ها و حتی کویرهای کنیا فرصتی برای گردشگران است، مخصوصا برای سفر‌های از نوع سافاری. با توجه به اینکه کنیا مستعمره انگلیس بوده، زبان رایج انگلیسی است و هر چند بسیاری قادر به مکالمه انگلیسی نباشند، متوجه این زبان می‌شوند. همچنین مردمان آن، علاقه زیاد به موسیقی دارند.

اما از جنبه اقتصادی، اقتصاد غیررسمی بر این کشور حاکم است. کنیا، در ظاهر کشوری رنگارنگ و پر از تبلیغات فراوان شرکت‌های بزرگ و کوچک بین‌المللی است. آقای یوسفی، کنیا را یک تبلیغ‌خانه بزرگ می‌نامد، جایی که سیاست اقتصاد قعر هرم را بسیاری از شرکت‌ها برای فرصت‌آفرینی خود پیش گرفته‌اند. اقتصاد قعر هرم (BOP) نوعی نگاه اقتصادی به کسب سودهای ناچیز، ولی از تعداد زیاد مردمان فقیر می‌باشد. حضور بسیاری از شرکت‌های بزرگ نظیر کوکاکولا و اوبر در این کشور بر مبنای همین نگاه بوده است. به گفته آقای یوسفی، یک مثال خوب نوآوری اجتماعی در این کشور، سیستم پرداخت‌های مالی بود. با توجه به روندهای طولانی مدت بانکی و عدم دسترسی همگانی به حساب بانکی و اعتماد کم مردم به بانک‌ها، اپراتور رایج تلفن‌ همراه در کنیا (M-Pesa) تراکنش‌ها را بر مبنای شماره تلفن و از طریق کد ussd انجام می‌داد.

اما چرا کنیا؟ چرا بسیاری از فعالیت‌های پژوهشی توسعه، از جمله بخشی از فعالیت دکتر بانرجی، برنده نوبل اقتصاد ۲۰۱۹ در این کشور صورت می‌گیرد؟ به نظر آقای یوسفی، کنیا به این دلایل برای پژوهشگران جذاب است:

  • زبان: زبان انگلیسی رایج، امکان برگزاری گروه‌های کانونی و مکالمه مستقیم با افراد محلی را فراهم می‌آورد. لذا اطلاعات بیشتری بدست می‌آید و هزینه مترجم هم در جیب پژوهشگران می‌ماند.
  • امنیت: معمولا فقر با امنیت رابطه عکس دارد و کشورهای بسیار فقیر، غالبا از لحاظ امنیتی برای فعالیت بلندمدت پژوهشی مناسب نیستند. کنیا در یک موازنه فقر و امنیت قرار دارد و با داشتن فقر برای بررسی، دارای امنیت کافی نیز می‌باشد.
  • ساختار سیاسی: ساختار سیاسی و اجتماعی کنیا در مقایسه با کشورهای دیگر ساختار بازی هست و نسبت به مداخله خارجی عکس‌العمل کمتری نشان می‌دهد و حتی ساختار سیاسی، فعالیت‌های پژوهشی بیرونی را منبعی برای درآمد در نظر گرفته است. مردم هم به دلیل تاریخچه چنین فعالیت‌هایی، راجع به آن، بسیار پذیرا هستند و با آن مشکلی ندارند.
  • هزینه پایین پژوهش: در چنین فعالیت‌هایی بایست رضایت افراد مصاحبه شونده برای صرف وقت جلب شود، که این از طریق پرداخت حق‌الزحمه صورت می‌گیرد. این مبالغ در کنیا بسیار پایین است و آزمایش‌های علوم رفتاری و توسعه‌ای و... اکثرا در چنین کشورهایی صورت می‌پذیرد.

موضوعی که تیم آقای یوسفی به آن رسیده بودند، حل مشکل سو تغذیه کودکانی بود که مادرانشان سرپرست خانوار هستند و در منطقه ماکورو، بزرگترین منطقه زاغه نشین دنیا زندگی می‌کنند. تقریبا هشتاد درصد زنان این منطقه، سرپرست خانوارند و همسرانشان به دلیل مشکلات اقتصادی، از هزینه‌های خانواده شانه خالی کرده و زن و فرزندان را ترک می‌کردند. مساله تامین تغذیه مناسب برای جلوگیری از مرگ و میر فراوان کودکان و آسیب‌های دائمی مغزی که این کودکان در ادامه دارند، بسیار مهم و راهگشا است. به گفته محمدامین یوسفی، نیمی از وقت و انرژی گروه صرف تعریف دقیق مساله شده است، چیزی که در بسیاری از فعالیت‌های داخل کشور ما کمتر اتفاق می‌افتد.

مرکز Ruben Center در داخل زاغه‌ها، و به همت یک کشیش ایرلندی و نزدیک یک قرن پیش راه اندازی شده و حال، این منطقه، مرکزی برای فعالیت‌های خیرخواهانه شده است. رادیو محلی Ruben Center برای اطلاع‌رسانی‌ها و پخش سرودهای دسته‌جمعی خود مردم منطقه، اتفاق شیرینی برای زاغه‌نشینان است. این منطقه، محلی برای پروژه‌های مسئولیت اجتماعی شرکت‌های بزرگ است که البته به گفته آقای یوسفی، برخی حتی سنخیتی با دغدغه‌ها و نیازهای منطقه ندارند.

در ادامه آقای یوسفی از لزوم توجه به Ambidexterity (که معرف توانایی است که فرد بتواند با هر دو دست کار کند) در فعالیت‌های توسعه‌ای گفت: فعالیت‌های توسعه، دو نوع جنس کار را می‌طلبد. یکی کارهای میدانی و عملیاتی و دیگری فعالیت‌های تئوری و پژوهشی، که بایست هر دو نوع فعالیت در یک تیم پیش برده شود. تیم آن‌ها، در ابتدا به دو بخش تقسیم شد. ابتدا یک بخش مامور فعالیت‌های میدانی برای تعریف مساله شدند و از حمایت تحقیقاتی بخش دوم بطور همزمان بهره می‌بردند و سپس بخش دوم بایست با جامعه محلی ارتباط برقرار کرده و بخش اول مسئول پشتیبانی علمی شدند. ایشان همچنین به اهمیت «گزارش‌نویسی» تاکید ویژه‌ای داشتند و گفتند: در چنین فعالیت‌های مستمری، دانش فردی و تیمی اهمیت کمی دارند و آنچه مهم است دانش جمعی و انتقال مناسب و موثر آن است. پس باید گزارشی نوشت که کوتاه باشد، ولی قابلیت استفاده برای دیگران را داشته باشد و مستندسازی هدفمند صورت بگیرد. همچنین به مباحث اخلاقی پژوهش و ضوابط دانشگاه در این مورد اشاره کردند که در مورد نحوه ثبت و انتقال اطلاعات بود. در واقع تیمهای پژوهشی ملزم بودند که بنا به اقتضائات جامعه مورد مطالعه، اطلاعات صوتی و ویدئویی با دستگاه ضبط و نه وسایل شخصی ضبط شده و پس از انتقال به پایگاه داده و کدگذاری آن، از دستگاه پاک می‌شدند تا با حفظ حریم خصوصی افراد مصاحبه شونده، زمینه ایجاد آسیبی اجتماعی از این طریق برایشان فراهم نشود.

بنظر محمد امین یوسفی، یکی از مشکلات چنین کارهای تحقیقاتی، تعمیم‌هایی است که برخی محققان از این فضا به جوامع دیگر ارائه می‌دهند. حال آن‌که ساختار اقتصادی-اجتماعی هر منطقه ممکن است متقاوت باشد و نیز مدل تصمیم‌گیری انسان‌ها و سبک زندگی شان یکسان نباشد.

اما در انتهای ارائه، آقای یوسفی، نتیجه پروژه درسی شان را در این سفر اینگونه عنوان کردند: زنان سرپرست خانوار در منطقه، بایستی قدرت خریدشان افزایش یابد. این ممکن نیست؛ مگر با افزایش درآمدشان و یا کاهش قیمت کالاهای ضروری در دسترس. اولی مساله پیچیده‌ و بلند مدتی است و لذا به دومی پرداخته‌ایم. بخاطر دوری ماکورو از نایروبی و خرید خرد خانواده‌های فقیر، قیمت‌ها بالا می‌رود. مساله‌ای که تحت عنوان مالیات فقر (poverty tax) شناخته می‌شود و کالایی که مردم ثروتمند خریداری می‌کنند، معمولا به قیمت بیشتری به دست خانواده‌های فقیر می‌رسد. گروه هایی به اسم چاما بین زنان منطقه وجود دارد که فعالیت‌های اجتماعی نظیر کمک در مراسمات ختم از این طریق صورت می‌پذیرفت. ایده طرح تیم آقای یوسفی این بود که درآمدهای روزانه در چاما تجمیع شود و خریدهای روزانه با هم تنظیم شود و صورت بگیرد. با خرید عمده و تقبل هزینه حمل و نقل مواد به منطقه توسط یک سمن واقع در نایروبی، تقریبا ۲۰ درصد مواد مغذی بیشتری در اختیار کودکان قرار می‌گرفت. تصمیم‌گیری جمعی، باعث می‌شد پول بهتر خرج شود. وقتی به تنهایی خرید انجام می‌شد، ممکن بود صرف مواد مغذی نشود؛ ولی تصمیم‌های جمعی منطقی‌تر بود. این راه حل مدل‌های ارزیابی بهتری دارد و خروجی کار مورد قبول بود.

بخش دوم وبینار به سوالات شرکت‌کنندگان اختصاص داشت که برخی از سوالات و پاسخ ها را مرور می کنیم:

مسائل اجتماعی و فرهنگی چطور در پروژه لحاظ شده است؟

  • برای شناخت ملاحظات فرهنگی، شبکه‌های اجتماعی افراد مرتبط بررسی شد و بازخوردها نسبت به پروژه‌های توسعه قبلی لحاظ شد. همچنین مستندات و کتاب‌های مرتبط مطالعه شد و حتی از برخی مردم محلی نیز راجع به چنین ملاحظات پرسش شد. و برای مثال ما می توانستیم به سبک خودشان سلام و خداحافظی کنیم. همچنین مسائل فرهنگی و اجتماعی بایست در ایده نهایی نیز لحاظ می‌شد. ایده ما، بر مبنای اعتماد متقابل مردم بود و نوع این اعتماد بایست بررسی می‌شد. مثلا این افراد جزو مسیحیان مذهبی بودند و به ثواب و کارهای خیرخواهانه تمایل داشتند و اگر فعالیتی مذهبی تلقی ‌شود، حتی بیش از حالتی که پول پرداخت می‌شود اشتیاق نشان می‌دهند.

چگونه از عملی شدن ایده و تداوم آن در آینده و بعد از بازگشت شما از کنیا، اطمینان پیدا می کنید؟

  • با توجه به بررسی‌ها، مالکیت طرح اگر Ruben Center می‌بود طرح در بلندمدت پایدارتر می‌بود. مدیریت این شبکه در کوتاه مدت بر عهده Ruben Center بوده و در بلندمدت بر خود مردم محلی واگذار می‌شود. در روش مطالعه از (Theory of change) بهره گرفته شده و با تقسیم خروجی فعالیت‌ها به صورت کوتاه‌مدت (output) و میان‌مدت (outcome) و بلندمدت (impact) و مرتبط کردن خروجی‌های مدنظر و منابع در دست، نقاط مبهم شناسایی شده و مطالعه و مشخص شد. حتی در نظر است در بلندمدت از همین شبکه برای آموزش و فروش محصولات تولیدی زنان استفاده شود.

چرا با وجود این حجم فعالیت‌ها و پژوهش‌های گروه های بین المللی، هنوز فقر در منطقه پابرجاست؟

  • شاید بتوان از یک نگاه انتقادی گفت که یک سری ساختارهای بین‌المللی کلان باعث فقر این مناطق شده و تا اعماق جامعه رسوخ پیدا کرده و این فعالیت‌های کوچک قادر به هم ریختن ساختارهای جهانی عامل فقر نیستند. کارهای پژوهشی این چنینی، ساختارهای اقتصادی و سیاسی ملی و جهانی را هدف قرار نمی‌دهد. پژوهشگران این حوزه، دید کلان ندارند و سازمان‌های بین‌المللی نیز به دلیل منابع بودجه خود، استقلال و اختیار کافی ندارند. مثلا همین الان کشورهای آفریقایی برای استقلال خود به کشورهای اروپایی غرامت پرداخت می‌کنند  و سازمان‌های بین‌المللی، مداخله‌ای نمی‌کنند. نکته دیگری هم که باید مدنظر داشت، خود مردم کنیا نیز گویی این شرایط را پذیرفته اند و به این مسائل سطح خرد سرگرم هستند و درگیر مسائل کلان نمی شوند. اگرچه اخیرا در فضای نخبگانی، صحبت های جدیدی در نقد ساختارهای کلان و فلسفی این شیوه های کمک رسانی و ریشه های فقر گفته می شود، اما در اقلیت مطلق است.

بانک گرامین در کنیا نیز موجود هست و چرا وام‌های خرد باعث اثربخشی بر زندگی این زنان سرپرست خانوار نشده است؟

  • طرح بانک گرامین محمد یونس برای کسب و کارهای خردی بوده که در تامین مالی به مشکل خورده بودند ولی در اینجا و در مورد زنان سرپرست خانوار، کسب و کاری وجود ندارد که مشکل فقط تامین مالی باشد.

پایش و ارزیابی طرح به چه صورت خواهد بود؟

  • دست‌بندهای کوچکی هست که وضعیت سلامت کودک را در سه حالت سبز و زرد و قرمز مشخص می‌کند. هدف، کاهش تعداد قرمزها در بلندمدت است. بحث بعدی مقدار تعاملات زنان و تعداد جلسات آن‌هاست. همچنین قرار بر دریافت دستمزد توسط برخی از این زنان است که در این طرح کار می‌کنند که این‌ها نشانگر موفقیت طرح خواهد بود. مقدار پول جمع‌آوری شده در هر روز و دریافت دستمزدها نشانگر کوتاه‌مدتِ موفقیت طرح است.

برای چنین پژوهش‌هایی، چه تخصص و مهارت‌هایی مورد نیاز است؟

  • بنظرم مساله کمی‌سازی مهم است و اینکه بتوانیم داده جمع کنیم و تحلیل کنیم. همچنین مساله همدلی (empathy) و رویکرد عملیاتی نتیجه‌گرا داشتن اهمیت زیادی دارد.

کسب و کارهایی که استراتژی قعر هرم را پیش گرفته‌اند چقدر در حل مسائل اجتماعی کنیا اثرگذار بوده‌اند؟

  • نگاه این‌ کسب و کارها کاملا اقتصادی و بیشتر منفعت‌طلبانه است و حتی ادعای کمک به جامعه محلی هم ندارند. اما روش کاری آن‌ها بسیار جذاب و الهام‌بخش کارآفرینی‌های اجتماعی می‌تواند باشد.

تجربه سفر کوتاه شما، چه درس‌آموزه‌های ویژه ای از نظر خودتان برای مباحث توسعه در ایران دارد؟

  • به نظر من در بین تمام موضوعات طرح شده، 2 عنوان از بقیه بیشتر حائز اهمیت است. ابتدا اینکه دودستگی در فعالیت‌های پژوهشی و عملیاتی بایست از بین برود و تیم‌ها باید به هر دو مساله اهمیت بدهند. نکته دیگر، یادگیری گزارش‌نویسی و مستندسازی اقدامات در مداخلات این چنینی و نشر این دانش است که اهمیت بسیار زیادی دارد(منبع اصلی آموزش گزارش نویسی فعالیت‌های توسعه‌ای برای تیم ما، راهنمایی تحت عنوان آموزش گزارش‌نویسی بانک جهانی بود)
مدرسه توسعه پایدار

 

 

توجه: این رویداد به پایان رسیده است؛ محتواهای آن را از طریق این لینک(کلیک کنید) می توانید ببینید

 

 

 

 

همایش مجازی

«آموزش در مسیر محرومیت زدایی»

(با نگاهی ویژه به نیازهای یادگیری کودکان و نوجوانان مناطق کمتر برخوردار)

17، 18 و 19 اردیبهشت - هر روز از ساعت 16 تا 18:30

 

 

***(توجه: این رویداد به شکل مجازی برگزار می شود)***

لینک ثبت نام در انتهای صفحه قرار دارد

 

 

شما را دعوت می کنیم به حضور در یک گردهمایی با موضوعی بنیادین جهت کمک به پیشرفت و آبادانی مناطق کمتربرخوردار

 

درباره همایش


مطالعات پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف بر روی تجارب داخلی و خارجی، موید این نکته است که سرمایه‌گذاری بر نسل آینده مناطق محروم، یکی از موثرترین سرمایه‌گذاری‌ها در راستای اهداف محرومیت‌زدایی است. در واقع کودکان و نوجوانانی که امروز بین 7 تا 15 سال سن دارند در چشم برهم زدنی 20 تا 30 ساله شده و در قالب نقش‌هایی چون مادر، پدر، معلم، کارمند، کارآفرین، کشاورز و تاجر در محل زندگی خود می‌توانند منشا خدمت باشند.

باور برگزار کنندگان این رویداد این است که توسعه انسانی و توانمندتر کردن نسل های آینده مناطق کمتربرخوردار، یک قدم اساسی در جهت کمک به پیشرفت و  آبادانی همه جانبه کشور عزیزمان است. مناطق کمتر برخوردار یا مناطقی که به اشتباه برچسب «محروم» بهشان زده شده است، از نظر ما، پر از ظرفیت و توانمندی هستند که کمتر به آنها پرداخته شده است. 

دغدغه محوری این همایش، گردهمایی فعالین حوزه آموزش و تعلیم و تربیت است که به طور مشخص در حوزه کودکان و نوجوانان مناطق محروم فعالیت می‌کنند تا از رهگذر مباحثات و انتقال دانش و تجربه، موضوعات آموزشی اولویت‌دار و نیازمندی‌های ویژه برای ساختن نسلی پویا، پر تلاش، دارای چشم انداز مثبت و تحول آفرین در این مناطق شناسایی شود و تجارب و ابزارهای متنوعی که توسط فعالین اجتماعی و فعالین تربیتی در این مناطق مورد استفاده قرار می‌گیرد، معرفی شده و به اشتراک گذاشته شود.

این رویداد، یک بهانه خوب برای گردهمایی فعالین حوزه تعلیم و تربیت در مناطق محروم است تا ضمن کمک به ایجاد یک بینش مشترک، تشریک مساعی و هم‌افزایی بین فعالین این حوزه نیز صورت بگیرد و در عین حال، نهادها و گروههای فعال در حوزه محرومیت‌زدایی نیز با این جنبه از فعالیت‌های محرومیت‌زدایی، بیشتر آشنا گردند.

اهداف همایش:  1-بررسی نیازهای آموزشی کودکان مناطق محروم از دید فعالین این حوزه 2-گردهمایی و آشنایی فعالین این حوزه با یکدیگر 3- شناسایی حوزه‌های مهم و اولویت‌دار فعالیت‌های آموزشی در مناطق محروم با هدف «کمک به رفع محرومیت از منطقه» 4- گفت‌وگو پیرامون روش‌های پاسخگویی مناسب به نیازهای آموزشی کودکان مناطق محروم

 


ما در این همایش به دنبال پاسخ به این سوال‌ها هستیم:

·       از نظر «مهارتی»، «نگرشی» و «دانشی»، چه نیازهای یادگیری ویژه‌ای برای این کودکان جهت ایفای هر چه بهتر نقش‌های محلی در آینده و در راستای «کمک به رفع محرومیت از منطقه خود» وجود دارد؟

·       نسل امروز و جوانان فارغ التحصیل دانشگاهی در مناطق محروم چه نیازهای یادگیری پاسخ داده نشده ای دارند که نمی توانند یک کنش‌گر فعال برای تغییرسرنوشت منطقه خود باشند؟

·       پروژه‌های اثربخش در رفع «نیازهای یادگیری ویژه محرومیت زدایی»، در رویکردهای خود چه ملاحظاتی را باید مدنظر داشته باشند؟

 


همه شما دعوتید!

ما در تیم برگزاری این رویداد، برای یافتن و گردهمایی این جمع فعال و پرانرژی و مثبت اندیش، وقت زیادی صرف کرده ایم و برای برگزاری این رویداد، بسیار هیجان زده هستیم.

این رویداد، یک گردهمایی جمعی است از فعالین و عاشقان حوزه آموزش در مناطق کمتر برخوردار.

فرقی نمی کند در بخش دولتی، مردمی یا خصوصی باشید. 

از همه شما دعوت می کنیم تا در این رویداد و این جمع خوب و عاشق ایران، حضور پیدا کنید و مثل ما انگیزه ها و انرژی های خوب بگیرید برای بهتر ساختن و بهتر تلاش کردن برای میهن عزیزمان.


معرفی سخنرانان و ارائه ها


 

محمدرضا شیخ الاسلامی (مسئول گروه جهادی شهید رحیمی):  رسالت آموزش در از بین بردن باور محرومیت

آقای شیخ الاسلامی تجربه بیش از ده سال معلمی در روستا و مسئولیت گروه جهادی در نقاط مختلف کشور و به ویژه منطقه بشاگرد هرمزگان را داشته اند. ایشان در سخنرانی شان، ضمن نقد باورهای مرسوم در مورد محرومیت، با بیان رویکردهای غلط آموزشی یا کمک رسانی در مناطق کمتر برخوردار که به تثبیت «باور محرومیت» منجر می‌شوند، به ارائه راه حل ها و تجاربی برای از بین بردن این باور خواهند پرداخت.

مهدی بهزادی(معلم و رئیس شورای شهر گلباف-کرمان): جوانانی که پای کار نیستند

آقای بهزادی از معلمان و فعالین اجتماعی شهر گلباف هستند که فعالیت‌های متعددی را در جهت کمک به توسعه محلی در منطقه خود انجام داده اند. شهر گلباف در چند دهه گذشته با مسئله کاهش جمعیت و رکود اقتصادی روبرو بوده و با وجود منابع طبیعی و برخی تلاش‌های با هدف تحول آفرینی، هنوز نتوانسته از ظرفیت های خود به خوبی برای شکوفایی استفاده کند. با توجه به شغل آقای بهزادی و مشاهدات مستقیم و از نزدیک از زندگی در منطقه ای که باور عمومی محرومیت در بسیاری از مردمان آن ریشه دوانده، ایشان قرار است در صحبت هایشان با بیان تجربیاتی، به این مسئله بپردازند که چرا جوانان برخی مناطق کمتربرخوردار با وجود تحصیلات و توانایی‌ها و فرصت های حداقلی رشد، در قبال مشکلات و مسائل منطقه خود منفعل هستند و برای بهبود زندگی خود و جامعه‌شان به اندازه کافی، پای کار نیستند

 اسماعیل آذری نژاد(فعال آموزشی در کهگیلویه و بویراحمد)

حاج آقا آذری نژاد، روحانی نام آشنایی است که سال‌هاست بنا بر نیازهای فرهنگی که در منطقه خود (استان کهگیلویه و بویر احمد) تشخیص داده‌اند، در حال کار با کودکان، با ابزار آموزش و قصه‌خوانی می‌باشند. به اعتقاد ایشان روش پایدار حل انفعال موجود در منطقه، و حل مسائل فرهنگی موجود، آموزش کودکان و نسل‌های بعدی است. ایشان در این مسیر تعداد زیادی از جوانان روستاها را فعال کرده‌اند و شبکه‌ای از قصه‌خوانان راه اندازی کرده‌اند. ایشان در سخنرانی شان، با اشاره به نقاطی که در آموزش بچه ها هدف گرفته اند، ارتباط فعالیت ترویج کتابخوانی و چشم انداز آن را با محرومیت زدایی عنوان می کنند. همچنین در بخش دیگری از صحبت هایشان، آسیب شناسی از کمک های بیرونی به مناطق کمتر برخوردار نیز خواهند داشت.

فرحناز نژاد غفوری (مسئول پروژه «قشم، جزیره‌ای برای کودکان») 

به باور خانم نژاد غفوری، آموزش‌های مقطع پیش از دبستان به منظور آمادگی کودکان در ورود به مقطع ابتدایی و پیشگری از عقب ماندگی های تحصیلی در آینده، اهمیت زیادی در مناطق کمتربرخوردار دارد. خانم نژاد غفوری، ساکن جزیره قشم است و چند سالی است با هدف ارتقای آموزش‌های پیش از دبستان، پروژه «قشم، جزیره‌ای برای کودکان» را راه‌اندازی کرده‌اند. با وجود توسعه امکانات زیرساختی و عمرانی در بخش‌هایی از این جزیره، مناطق بومی نشین از این موضوع بهره چندانی نبرده‌اند و این مناطق از نظر دسترسی به امکانات، با کمبودهایی روبرو هستند. تمرکز خانم نژاد غفوری، بالا بردن استاندارهای آموزشی در مقاطع پیش دبستانی در روستاها با استفاده از پتانسیل‌های فرهنگی و محیطی بومی و محلی است.

مینا کامران(پویش ایران من): چشم اندازی که از توسعه یافتگی به کودکان می‌دهیم

خانم کامران بیش از 3 سال است که همراه پویش «ایران من»، در جهت توسعه عدالت آموزشی به خصوص در نقاط کمتر برخوردار و مرزی ایران تلاش می کنند. پویش «ایران من» با اعتقاد به اینکه آموزش سنگ بنای توسعه هر کشوری است، حرکت در مسیر توسعه و عدالت آموزشی را با ساخت 100 مدرسه در روستاهای مرزی ایران شروع کرده است. خانم کامران در ارائه شان ضمن تاکید بر ضرورت بارور کردن توانمندیها و پتانسیل‌های خود دانش آموزان این مناطق، به طور ویژه به معرفی فلسفه طرح «احیای مدارس کپری» خواهند پرداخت.

هامون طهماسبی(مدرسه توسعه پایدار): رویکرد متفاوت به محرومیت زدایی

آقای طهماسبی، پژوهشگر حوزه توسعه پایدار و مسئولیت اجتماعی سازمانها و مدیر برنامه مدرسه توسعه پایدار است. ایشان در ارائه خود، به لزوم نگاه متفاوت به مسئله محرومیت و تغییر رویکردها در برنامه های مداخله برای مناطق کمتربرخوردار به ویژه در حوزه آموزش خواهند پرداخت و فلسفه و اهداف این همایش و برنامه های آتی مدرسه توسعه پایدار در این زمینه را شرح خواهند داد.

علیرضا هندیجانی (جمعیت نیکخواهان سلامت روان شیراز)

آقای هندیجانی، طراح و بنیانگذار جمعیت نیکخواهان سلامت روان شیراز است. محل فعالیت این سمن، شهر شیراز و منطقه هودیان در استان سیستان و بلوچستان است. تاکید تیم ایشان در حوزه آموزش، بر آموزش کودکان از سن پایین و با توجه به داشته‌های فرهنگی و محیطی منطقه و همچنین آشنا کردن کودکان با کودکان مناطق دیگر برای از بین رفتن دید محرومیت و ناتوانی در عوض کردن سرنوشت‌شان است. آقای هندیجانی معتقد است برای ورود به یک منطقه لازم است با دید توانمندی وارد شد و نه محرومیت؛ سخنرانی ایشان، متمرکز بر فرهنگ است. آقای هندیجانی، مشکلات جامعه را در نگرش‌، روان و فرهنگ می‌بیند و به همراه تیم‌شان تلاش می‌کند به صورت غیر مستقیم و با بازی و تعریف فعالیت‌های جمعی به حل این مشکلات بپردازد.

ثریا حبیبی(انجمن حامی): لزوم توجه  به سه ضلع معلم، دانش آموز، خانواده در برنامه‌های آموزشی مناطق کم برخوردار

خانم حبیبی مسئول گروه آموزش دبستان‌های انجمن حامی و مربی هنر کودکان است. ایشان و تیم‌شان از سال 1392 پروژه آموزش در دشتیاری(سیستان و بلوچستان) را به پیش می‌برند. هدف از اجرای پروژه‌های آموزشی حامی در این مناطق، جلب مشارکت مخاطبان یعنی معلمان و مدیران، اولیا و دانش آموزان و استفاده از استعدادها و پتانسیل‌های موجود در هر مدرسه است تا به بهترین راه‌کارها در زمینه آموزش برای خودشان برسند. اعتقاد خانم حبیبی بر این است که فقط از طریق آموزش‌های مشارکتی میتوانیم همراه جامعه محلی کارها را پیش ببریم و تا زمانی که آموزش دغدغه افراد نشود اتفاقی نمی‌افتد؛ تمرکز ارائه ایشان در همایش، بر اهمیت سرمایه‌گذاری بر معلمان و فعالین آموزشی محلی و جلب مشارکت خانواده ها، برای پاسخ به نیازهای آموزشی کودکان مناطق محروم است.

میثم لورگی (انجمن راه مدرسه)

آقای میثم لورگی، معلم کهنوجی، مدیر و موسس انجمن " راه مدرسه " است و بیش از دوازده سال در شهر و روستاهای اطراف کهنوج معلم و مدیر مدارس مختلف بوده اند. ایشان با نگاهی متفاوت به مقوله ی تعلیم و تربیت سعی در ایجاد بستری مناسب برای اجتماعی کردن و جامعه پذیری صحیح کودکان کرده اند. همچنین با ایجاد انجمن های دانش آموزی با موضوعات محیط زیستی و انجمن های حقوق شهروندی و از طریق حمایت های مردمی به  ایجاد کتابخانه ی عمومی در روستا اقدام کرده اند. آقای لورگی،تحصیل کرده رشته ی جامعه شناسی و حقوق هستند.

محمود حسینی(معلم عشایری در منطقه زاگرس) و رئوف آذری (فعال اجتماعی در سردشت-آذربایجان غربی) نیز به صورت ویدئوی ضبط شده(سخنرانی کوتاه 5 تا 10 دقیقه ای) به ارائه دیدگاه خواهند پرداخت و پس از آن به صورت زنده پاسخگوی سوالات حضار خواهند بود.

 

 

برنامه زمانی روزهای همایش


 

 

حامی ویژه


گروه  بوتان، از بهمن 98 به عنوان حامی ویژه سلسله نشست‌های «توسعه پایدار برای ایران» در کنار ما قرار گرفته است. مدرسه توسعه پایدار، قدردان نگاه مثبت و همراهی بلندنظرانه مدیران محترم این مجموعه تولیدی با سابقه کشورمان است. امیدواریم که در کنار همراهی سایر اشخاص و نهادهای دغدغه مند، با همدیگر بتوانیم قدم مثبتی برای اعتلا و پیشرفت و آبادانی میهن عزیزمان برداریم.
شرکت بوتان، از برندهای خوشنام و با سابقه ملی کشور مان است که در حوزه مسئولیت اجتماعی، به فعالیت‌های متعدد و ارزشمندی می‌پردازد. دعوت می‌کنیم که از وبسایت این شرکت در بخش مسئولیت اجتماعی دیدن کنید تا با این فعالیت‌ها، بیشتر آشنا شوید: کلیک کنید

 

درباره سلسله رویداد «توسعه پایدار برای ایران»


سلسله نشست‌های «توسعه پایدار برای ایران» توسط مدرسه توسعه پایدار و با همراهی حامیان آن از مهر 1397 برگزار می‌شود. این نشست‌ها به بررسی مسائل مهم و اولویت‌های توسعه پایدار ایران در بخش‌های دولتی، خصوصی و مردمی و با نگاهی ویژه به تجارب منتخب داخلی و بین‌المللی و با هدف ترویج مفاهیم مرتبط و راه‌کارهای عملیاتی برای فعالین و علاقه‌مندان حوزه توسعه پایدار برگزار می‌شود.

 

***************************

 

ثبت نام و نحوه شرکت در این رویداد


شما از هر جای ایران، با یک گوشی هوشمند یا یک کامپیوتر/لپ تاپ متصل به اینترنت می توانید در این رویداد شرکت کنید.

بعد از ثبت نام و یک روز قبل از همایش، لینک شرکت در برنامه برایتان ایمیل خواهد شد. لطفا در ورود آدرس ایمیل و مشخصات خود دقت کنید. 

 

ما تشویق می کنیم که در هر سه روز حضور داشته باشید. جلسات همایش کوتاه هستند و وقت زیادی از شما نمی گیرند. اما زحمت زیادی برای هماهنگی شان کشیده شده و سخنرانان دغدغه مند و پر تلاش این همایش، حرف های آموختنی زیادی برای همه ما دارند:)

 

 

ثبت نام روز پایانی همایش(جمعه):  با پرداخت 10 هزار تومان  

(فیلم روز اول و دوم رویداد برای شما بعد از همایش ارسال می شود)

 

 

*در صورت هرگونه سوال، می توانید با شماره (09135474008) تماس بگیرید.


گزارش‌های جنبی همایش

گزارش اول- مصاحبه خبرگزاری ایرنا با تنی چند از فعالین آموزشی به بهانه این همایش: کلیک کنید

*با همکاری «خبرگزاری ایرنا»، و به بهانه این رویداد، به گفت‌وگو با چند نفر از معلمان و فعالان سازمان‌های مردم‌نهاد در نقاط مختلف کشور(خانمها و آقایان صبورا سمنانیان، میثم زاهدی، علیرضا هندیجانی، و الهام مراد) پرداختیم تا ببینیم «آموزش در مسیر محرومیت‌زدایی» باید به چه مسائلی توجه کند و چه چشم‌اندازی را دنبال نماید.

 

گزارش دوم-گفتگوی خبرگزاری ایرنا با جمعی از فعالین اجتماعی به بهانه این رویداد: کلیک کنید

*در دومین گزارش خبری مرتبط با این برنامه، «خبرگزاری ایرنا» ، به گفت‌وگو با چند نفر از فعالین آموزشی و اجتماعی در نقاط مختلف کشور (خانمها و آقایان محمد کاظم متولی، ناصر نوربخش، زهرا گیتی نژاد، سیده فاطمه بهرامیان، عبدالرحیم بلوچ، سید محمد مهدی حسینی، ساعد مطهری و هامون طهماسبی) پرداخته است. 

 

مدرسه توسعه پایدار

برگزاری سمینارهای آموزشی مجازی ویژه دوران قرنطینه کرونایی

 

در آستانه فرارسیدن نوروز 1399  و با توجه به شرایط پیش آمده به واسطه شیوع بیماری کرونا در کشور، و هنگامی که بسیاری از مردم ایران این روزها را بیشتر در منزل میگذراندند، ما تصمیم گرفته ایم برای اینکه مخاطبان مدرسه توسعه پایدار، استفاده بیشتری از این ایام کنند، و با هدف تشویق به «تداوم جریان کار و زندگی در دوران کرونا»، چند سمینار آموزشی مجازی (وبینار) را به صورت «عام المنفعه» در اسفند 98 و فروردین 99 برگزار کنیم تا سهم کوچکی در ایجاد فضای همدلی در این دوران ایفا کنیم.

سمینارها کوتاه مدت بودند(2 ساعته) و در هر کدام یک موضوع مرتبط با توسعه پایدار به شکل مقدماتی ارائه و به مخاطبان معرفی می شد. در این مجموعه جلسات، جمعا 140 نفر شرکت کردند که تنوع خوبی از 26 شهر مختلف کشور داشتند. این استقبال خوب ما را دلگرم کرد که از این به بعد بر بستر وبینار به عنوان یک راه خوب انجام انجام ماموریت های مدرسه در حوزه آموزش و ترویج، حساب کنیم و انشالله در آینده، سمینارهای آموزشی متنوع تری را اجرا خواهیم کرد.

 

 

توضیحاتی راجع به وبینارها به ترتیب زمان برگزاری:

 

1-سمینار « آشنایی با ایزو 26000 (استاندارد مسئولیت اجتماعی سازمان ها) »

زمان:  28 اسفند 1399- ساعت 17 تا 18:30

درباره موضوع: استاندارد ایزو 26000، توصیه‌های راهنمایی کننده‌ای را برای توجه بهتر به مسئولیت اجتماعی در سازمان شما ارائه می‌دهد. این استاندارد شما را در ایجاد و ارائه یک استراتژی مسئولیت اجتماعی بلندمدت در فعالیت‌های سازمانی‌تان یاری می‌کند و همچنین به شما کمک می‌کند تا ابعاد مسئولیت اجتماعی را در همه جنبه های مختلف فعالیت شرکت یا سازمان تان(از فعالیت‌های کاری تا سیاست‌های محیط زیست، توسعه پایدار، کارکنان و جوامعی که بر آنها تأثیر می‌گذارید) را درنظر بگیرید. در این سمینار، این استاندارد به شکل مقدماتی معرفی شده و ابعاد مختلف آن تشریح می شود.

درباره ارائه دهنده: اسماعیل علیزاده، مدیرعامل شرکت مهندسی مشاور پیشروپارس سرآمد، مشاور در حوزه استقرار سیستم های مدیریت، مسئولیت اجتماعی سازمانها و مدل تعالی سازمانی می باشد. آقای علیزاده همچنین از اعضای کانون همراهان مدرسه توسعه پایدار هستند.

مخاطبان: کلیه فعالین اقتصادی علاقه مند به توسعه پایدار ایران عزیزمان، و به ویژه مدیران و کارشناسان واحدهای مرتبط با مسئولیت اجتماعی و تعالی سازمانی و همچنین فعالین سازمانهای مردم نهاد که در حوزه مسئولیت اجتماعی(CSR) با شرکت ها در ارتباط هستند.

 

2-سمینار  «آشنایی با مفهوم گزارش دهی مسئولیت اجتماعی شرکت ها»

زمان: دوشنبه 4 فروردین 1399-ساعت 17 تا 18:30

درباره موضوع: گزارش دهی مسئولیت اجتماعی یا گزارش دهی توسعه پایدار، مفهومی است که با گسترش روز افزون اهمیت توجه دنیای کسب و کار به مسائل جامعه و توسعه پایدار متولد شده و شرکت های زیادی در دنیا و حتی ایران به آن ورود کرده اند. این سمینار، مخاطبان را به شکل مقدماتی با این مفهوم، انگیزه های شرکت ها از پرداختن به آن و چگونگی بهره مندی بخش های مختلف جامعه از ظرفیت های آن  آشنا می کند.

درباره ارائه دهنده: هامون طهماسبی، پژوهشگر توسعه پایدار است که در حوزه های مرتبط نظیر مسئولیت اجتماعی سازمانها، و توسعه محلی به کار آموزشی و مشاوره ای مشغول است. او بنیانگذار و مدیر فعلی برنامه «مدرسه توسعه پایدار» است.

مخاطبان: کلیه فعالین اقتصادی علاقه مند به توسعه پایدار ایران عزیزمان، و به ویژه مدیران و کارشناسان واحدهای مرتبط با مسئولیت اجتماعی و تعالی سازمانی و همچنین فعالین سازمانهای مردم نهاد که در حوزه مسئولیت اجتماعی(CSR) با شرکت ها در ارتباط هستند.


 

3-سمینار  «نگاهی به استانداردهای جهانی و ملی حوزه نیکوکاری و اهمیت استانداردسازی برای موسسات نیکوکاری»

زمان: جمعه 8 فروردین 1399-ساعت 17 تا 18:30

درباره موضوع: در این سمینار، خانم خوش آئین، با معرفی مختصری از سه استاندارد حوزه موسسات نیکوکاری، از اهمیت و مزایای استانداردسازی برای موسسات نیکوکاری و خیریه ها صحبت می کند و اینکه استانداردسازی باعث فائق آمدن بر چه مسائلی در خیریه ها خواهد شد.

درباره ارائه دهنده: زهرا خوش آئین، دانش آموخته کارشناسی ارشد مهندسی صنایع از دانشگاه تهران است و در حال حاضر با موسسه افرا همکاری دارد که حوزه فعالیت این مجموعه، توسعه زیرساخت های مورد نیاز موسسات نیکوکاری است. خانم خوش آئین، همچنین از اعضای کانون همراهان مدرسه توسعه پایدار هستند.

مخاطبان: اعضا و فعالین حوزه موسسات خیریه، نیکوکاری و سازمانهای مردم نهاد و نیز برای کسانی که از بخش خصوصی یا مردمی با موسسات خیریه یا سازمانهای مردم نهاد در تعامل هستند.

 

4-سمینار «آشنایی با کشاورزی پایا (Permaculture)»

زمان: سه شنبه 12 فروردین-ساعت 17 تا 18:30

درباره وبینار: پرماکالچر یک نظام کشاورزی و اصول طراحی اجتماعی به حساب می‌آید که به موجب آن به صورت مستقیم یا شبیه‌سازی شده از الگو و یا ویژگی‌های مشاهده شده در اکوسیستم طبیعی بهره گرفته می‌شود. پرماکالچر (Permaculture) سیستمی است که در اصول طراحی آن از شبیه‌سازی و الگوهایی استفاده می‌شود که در طبیعت قابل مشاهده هستند. همچنین از آن تحت عنوان «کشاورزی الهام گرفته از فرهنگ بومی» نیز نام برده‌اند.

در این سمینار آقای علی مراد به ارائه‌ای گزارشی از دوره پرماکالچر که در کشور آلمان برگزار شده و تجربه زندگی با افراد مزرعه می‌گوید. در این ارائه ایشان همچنین از حال و هوای حاکم بر زندگی در دوره 15 روزه پرماکالچر کشور آلمان نیز سخن خواهند گفت.

درباره ارائه دهنده: علی مراد به مدت ۴ سال است که به طور متمرکز در زمینه life coaching (مربیگری زندگی) فعالیت می‌کند و به ساخت پادکست در این زمینه با عنوان «رادیو سنگ» مشغول است.

مخاطبان: عموم علاقه مندان به حوزه توسعه پایدار و هر کسی که مایل‌ است به یک داستان جذاب گوش داده و نگاهی تازه به موضوع آموزش و سبک زندگی پیدا کند.

 

 

مدرسه توسعه پایدار

یادگیری از تجارب ناموفق و اشتباهات در مسیر توسعه محلی

جلسه ای برای بازگویی اشتباهات آموزنده

دومین نشست یادگیری از تجارب نا موفق و اشتباهات در مسیر توسعه محلی، که در قالب سلسله نشست‌های «توسعه پایدار برای ایران» برگزار می‌شد، با حضور جمعی از فعالین و صاحب‌نظران توسعه محلی و محرومیت زدایی، یکشنبه 27 بهمن 98، از ساعت 4:30 تا 6:30 بعدازظهر در محل پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه شریف برگزار شد.
پس از برگزاری موفق نشست اول با عنوان "یادگیری از تجارب ناموفق و اشتباهات در مسیر توسعه محلی" در تیرماه سال جاری، که مورد استقبال علاقه‌مندان این حوزه قرار گرفت، درخواست‌های متعددی برای ادامه این مسیر و شنیدن روایت‌های متفاوت از تجربیات توسعه محلی داشتیم. در ادامۀ این مسیر در آبان ماه سال جاری فراخوان دیگری برای ارائۀ تجربیات ناموفق در این حوزه منتشر شد که طی آن از فعالان این حوزه خواسته شد در صورت علاقه برای ارائۀ تجربیات ناموفق و آموزنده خود در این مسیر با مدرسه توسعه پایدار تماس بگیرند. از سوی دیگر و به شکل موازی نیز  به سراغ تعدادی از فعالان این حوزه رفتیم تا مشارکت ایشان را در این برنامه جلب کنیم که نهایتا سه نفر از فعالان این حوزه برای ارائۀ تجربه در این نشست انتخاب و دعوت شدند.


اولین ارائه دهنده این جلسه، آقای محمد کاظم متولی از تسهیلگران با سابقه در پروژه‌های توسعه محلی بود. ایشان اهل یزد هستند و فعالیت خود را نیز از همین استان آغاز کرده‌اند و حدود دو دهه سابقه فعالیت در حوزۀ تسهیلگری دارند. تجربۀ ناموفق ایشان مربوط به فعالیت به عنوان تسهیلگر محلی در یکی از پروژه‌های بین‌المللی بود. جایی که رویکرد نادرست مدیران بالادست موجب تحت فشار قرار گرفتن تسهیلگر در رویارویی با جامعه محلی می‌شود و همچنین انتخاب نادرست منطقه هدف برای مداخله نهایتا منجر به سلسله اتفاقاتی می‌شود که سبب ایجاد تنش و بدبینی در جامعه محلی می‌گردد و تسهیلگر را ناگزیر به انتخاب رویکردی میانجیگرانه برای کاهش تنش ایجاد شده می‌نماید.
دومین ارائه دهنده، دکتر مهدی شفیعی بود. ایشان دارای دکتری مدیریت هستند و حدود 20 سال به آموزش و مشاوره در زمینه تسهیلگری، به ویژه در حوزه تشکیل صندوق‌های اعتباری خرد در نقاط مختلف کشور پرداخته‌اند. تمرکز ارائه ایشان بر نقاط ناموفق تجربۀ اجرای طرح تشکیل صندوق‌های اعتباری خرد در کشور بود که عامل اصلی آن از نظر ایشان این است که صندوق که ابزاری برای توسعه و ایجاد کسب و کارهای متوسط و خرد بوده، در بسیاری از پروژه‌ها، به عنوان «هدف» در نظر گرفته شده و از دیگر اجزای زنجیرۀ ایجاد کسب و کار و توسعه محلی جدا شده که منجر به ناموفق بودن برخی از این صندوق ها در دست‌یابی به اهداف مدنظر شده است.
آخرین ارائه دهنده، خانم الهام مراد بود. ایشان در حوزۀ آموزش در مناطق محروم فعالیت دارد و تجربه‌ای از اولین سال فعالیت خود در این حوزه ارائه کرد. تجربه‌ای که به موجب آن گروهی از دانش آموزان یک منطقه محروم انتخاب شده و مورد آموزش‌های ویژه قرار گرفته بودند. موضوع ارائه ایشان، اشتباه در تأکید بر امکانات موجود و نیروی انسانی در درسترس تیم پروژه، به جای توجه به نیاز واقعی مخاطب و در نتیجه برداشت سطحی از نیازسنجی در این پروژه بوده است که ممکن است پیامدهای نامطلوب و متضادی با اهداف مدنظر برای محرومیت زدایی در بر داشته باشد.
پایان بخش جلسه، پرسش و پاسخ مخاطبان و ارائۀ نظرات بود. گفتنی است با توجه به ماهیت این جلسه که بیان اشتباهات و تجارب ناموفق است و طبق توافقی که با سخنرانان شده بود، گزارش مشروحی از این جلسه منتشر نمی‌شود و مقرر شد که با توجه به استقبال مخاطبان، در سال 99 نیز جلساتی از «نشست‌های توسعه پایدار برای ایران» مجددا به این موضوع اختصاص پیدا کند.

***

قدردانی از همراهی شرکت بوتان

گروه  بوتان، از این نشست، به عنوان حامی ویژه سلسله نشست‌های «توسعه پایدار برای ایران» در کنار ما قرار گرفته است. مدرسه توسعه پایدار، قدردان نگاه مثبت و همراهی بلندنظرانه مدیران محترم این مجموعه تولیدی با سابقه کشورمان است. امیدواریم که در کنار همراهی سایر اشخاص و نهادهای دغدغه مند، با همدیگر بتوانیم قدم مثبتی برای اعتلا و پیشرفت و آبادانی میهن عزیزمان برداریم.

مدرسه توسعه پایدار

«سرزمین جاودانی من»

پویش ملی تدوین کتاب داستان‌های محلی

(با هدف توسعه سرمایه‌های انسانی در مناطق کمتربرخوردار)

 

مدرسه توسعه پایدار، به دنبال ترویج و الگوسازی مدل‌هایی از پیشرفت است که با ارزش‌های بومی و ساختارهای اجتماعی-اقتصادی کشور، سازگاری و انطباق داشته باشند. در یکی از تجارب همکاری ما در حوزه توسعه منطقه‌ای، به عنوان مشاور و تسهیل‌گر، و در کنار شبکه توسعه اجتماعی رسالت در منطقه گلباف استان کرمان، در فاصله سال‌های 1395 تا 1398 به توسعه راه حل‌های نوین برای حل مسائل توسعه در مقیاس محلی پرداختیم و در آن ابزارهای ابتکاری جدیدی را با همراهی فعالان جامعه محلی توسعه دادیم. یکی از رویکردها و ابزارهای جدیدی که در این پروژه با موفقیت رونمایی کردیم، تدوین و انتشار «کتاب‌های داستان بومی» بود که با بازخوردهای بسیار خوبی روبرو شد.

این برای نخستین بار در کشور بود که کتاب داستان‌هایی هدفمند، با نویسندگان و تصویرگران بومی و موضوعاتی که در خود منطقه اتفاق می‌افتد، منتشر می‌شد و مهمتر از این دو، اینکه داستان‌ها و اشعار کتاب‌ها، دارای پیام و هدف آموزشی-تربیتی ویژه در راستای اهداف توسعه پایدار و محرومیت‌زدایی بودند.

***

در نگاه ما، «تمرکز زدایی» یکی از موضوعات اساسی و بنیادین برای کمک به توسعه پایدار و همه جانبه ایران عزیزمان است. در این مسیر تمام تلاش ما باید بر تقویت و قدرتمند تر کردن شهرهای کوچک و روستاها و به ویژه مناطق به حاشیه رانده شده باشد. توسعه پایدار این مناطق و نواحی به اصطلاح «کم برخوردار» رخ نخواهد داد، مگر اینکه فعالین اجتماعی محلی آن مناطق باور کنند که می‌توانند منشا تغییر باشند و خود عهده دار تحول در امور محیط زندگی‌شان گردند.

در نگاه ما، این مناطق، اگرچه ممکن است از جهت برخی امکانات زیرساختی و فیزیکی، وضعیت نامطلوب‌تری نسبت به پایتخت و کلانشهرها داشته باشند، اما از بسیاری جهات، به ویژه حوزه‌های انسانی، فرهنگی و حتی طبیعی دارای نقاط قوتی هستند که باید به آن توجه کرد و از ظرفیت های آنها برای ساختن فردایی بهتر کمک گرفت. 

این کتاب‌های داستان، بر خلاف جریان روبه رشدی که در حوزه کودک و نوجوان، نگاه به ترجمه و واردات محصولات فرهنگی دارد، متکی بر نگاه‌های درون‌زا به حوزه فرهنگ و تعلیم و تربیت است و قصد دارد از کتاب داستان به عنوان ابزاری برای رساندن پیام های تربیتی ویژه به آینده‌سازان این مناطق استفاده کند.

نویسنده و تصویرگران بومی، داستان‌ها و سوژه‌های محلی، و پیام‌های توسعه‌ای سه ویژگی خاص این کتاب‌هاست. پیام‌های مدنظر برای انتقال به کودکان در این کتاب‌ها، در راستای مسائل و چالش‎‌هایی هستند که تغییر آنها در نگرش کودکان و آینده سازان این مناطق، می‌تواند بعدها کمک شایانی به سرزندگی، شادابی و پویایی این مناطق کند و سرمایه‌های انسانی این مناطق را در جهت تحرک و پای کار آمدن موثر برای حل مسائل‌شان، بیانگیزاند.

***

تدوین و انتشار کتاب داستان‌های محلی «سرزمین جاودانی من»، در درجه اول، نگاه به توسعه انسانی نسل آینده مناطق حاشیه‌ای و روستاها و شهرهای کوچک کشورمان دارد و در درجه دوم، به دنبال توان افزایی فعالین فرهنگی و نویسندگان و تصویرگران بومی این مناطق است که خود عهده دار تولید محصولات فرهنگی با نگاه درون‌زا به پیشرفت و آبادانی شوند. ما در این طرح، سعی داریم به فعالین فرهنگی مناطق هدف نشان دهیم که خودشان می‌توانند به تولید محتوا در حوزه آموزش و کودکان بپردازند که چه بسا اثربخشی بیشتر و بهتری نیز نسبت به محصولات فرهنگی غریبه با اقتضائات زندگی آنها داشته باشد.

مدرسه توسعه پایدار، پس از طراحی و اجرای موفقیت آمیز این ایده‌ی برآمده از مطالعه و نگاه درون‌زا و تمرکز زدا به توسعه پایدار و پیشرفت و آبادانی، اصول و چارچوبی برای انجام موثر فرایند تدوین کتاب‌های داستان کودک و نوجوان تهیه کرده است که آماده است با ایفای نقش مشاوره و تسهیل گری در جهت بسط و گسترش این ایده در دیگر نقاط کشور عزیزمان، سهم خود را ایفا نماید.

***

مناطقی که تاکنون در آنها این کتاب‌ها با همین چارچوب و اهداف که گفته شد، تالیف شده است یا پروژه های تدوین در آنها جریان دارد عبارت است از:

  • استان کرمان: منطقه گلباف-با حمایت بانک قرض الحسنه رسالت
  • استان سیستان و بلوچستان: منطقه زابل(شمال استان)-با حمایت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
  • استان سیستان و بلوچستان: منطقه دشتیاری(جنوب استان)-با حمایت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
  • استان کردستان: منطقه سروآباد-با حمایت بنیاد علوی
  • استان خراسان جنوبی: منطقه درمیان-با حمایت بنیاد علوی
  • استان اردبیل: منطقه گرمی-با حمایت بنیاد علوی

ما برای گسترش این ایده و شبکه کتاب‌ها به دیگر نقاط کشور، دست همراهی شما را به ویژه در قالب حمایت مالی، به گرمی می‌فشاریم.

 

مناطقی که مدرسه توسعه پایدار در آنها فعالیت داشته است

 

مدرسه توسعه پایدار

فراخوان جشنواره داستان نویسی کتابخانه های کودکان 
(منطقه چابهار، و دشتیاری بلوچستان)

مهلت ارائه آثار: 17 اسفند

مدرسه توسعه پایدار دانشگاه شریف با همکاری شبکه روستاهای دوستدار کودک چابهار و دشتیاری، اولین جشنواره داستان نویسی کتابخانه های کودکان در منطقه چابهار و دشتیاری بلوچستان را برگزار می کند.
در این رویداد، هر کتابخانه با ارسال حداقل 5 اثر «داستانی کوتاه» یا «نقاشی داستانی» در حوزه کودک مشارکت می‌کند.

موضوع داستان‌ ها:
• سیل در بلوچستان
• نگرانی های من
• بلوچستان دوست داشتنی من
• آنچه دوست دارم  تغییر دهم

 



شرکت در این مسابقه در 2 قالب امکان پذیر است: الف) داستان های کوتاه و خیلی کوتاه  و ب) نقاشی داستانی(یک نقاشی است که برای آن یک داستان یک خطی نوشته شده است)

در قالب الف، داستان‌ها می‌توانند به کوتاهی چند خط باشند و افراد آزاد هستند که با اضافه کردن تصاویر در متن داستان کوتاه خود، آن را از نظر بصری، غنی تر نمایند. 

در قالب ب، به همراه نقاشی ارسالی، یک داستان یک یا چند خطی نیز ارسال می شود. 

 

مخاطب داستان های ارسالی، گروه های سنی الف، ب و ج هستند. آثار ارسالی الزاما باید توسط کودکان و با آزادی عمل برای خیال پردازی و اندیشه ورزی ایشان و بدون دخالت و جهت دهی بزرگسالان نوشته شوند.

این یک رویداد مشارکتی جمعی بین کتابخانه های کودکان منطقه است و آثار به صورت فردی، مورد رقابت قرار نخواهند گرفت؛ در عوض، کتابخانه ها و مراکز کودک منتخب که مشارکت فعالی در این رویداد داشته اند، مورد تقدیر قرار می‌گیرند.


همچنین عناوین آثار ارسالی، با ذکر صاحب آثار و مرکز مشارکت کننده، در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشته می شود و مجموعه آثار جمع آوری شده با مشارکت شبکه مروجین کتاب در منطقه دشتیاری و چابهار، در طراحی فعالیت‌های فرهنگی آینده حوزه کودکان در منطقه مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

 

نحوه مشارکت در این رویداد:
شرکت در این رویداد فقط از طرف کتابخانه یا مراکز فرهنگی کودکان مجاز است و کودکان علاقه مند 7 تا 12 ساله می توانند در آن آثار خود را به مسئول کتابخانه و مرکز فرهنگی خود ارائه کنند. هر کتابخانه یا مرکز فرهنگی، توسط مسئول خود، مجموعه آثار تولیدی را به دبیرخانه جشنواره تحویل خواهد داد. مسئولین محترم مراکز، توجه کنند که لازم است این آثار را به آقای «پاده بان»، مسئول کتابخانه روستای نوبندیان و یا آقای «آدم پیرا» مسئول کتابخانه خانوادگی آدم پیرا،  تا تاریخ 17 اسفند تحویل دهند.

مدرسه توسعه پایدار

«آموزش در مسیر محرومیت زدایی»

آنچه کودکان و نوجوانان مناطق کمتر برخوردار نیاز دارند

 

زمان برگزاری: 15 اسفند 98
ساعت برگزاری: 13 تا 19-دانشگاه صنعتی شریف

معرفی:

مدرسه توسعه پایدار دانشگاه شریف قصد دارد همایشی با موضوع نیازهای آموزشی کودکان مناطق محروم برگزار کند. ایده محوری این رویداد، پرداختن به نیازهای دانشی، نگرشی و مهارتی مورد نیاز نسل آینده مناطق محروم است که در واقع کودکان و نوجوانان دنیای امروز هستند.

مطالعات پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف بر روی تجارب داخلی و خارجی، موید این نکته است که سرمایه‌گذاری بر نسل آینده مناطق محروم، یکی از موثرترین و پر بازده ترین سرمایه‌گذاری‌ها در راستای اهداف محرومیت زدایی است. در واقع کودکان و نوجوانانی که امروز بین 7 تا 15 سال سن دارند در چشم برهم زدنی 20 تا 30 ساله شده و در قالب نقش‌هایی چون مادر، پدر، معلم، کارمند، کارآفرین، کشاورز و تاجر در محل زندگی خود می‌توانند منشا خدمت باشند. 

دغدغه محوری این همایش، گردهمایی فعالین حوزه آموزش و تعلیم و تربیت است که به طور مشخص در حوزه کودکان و نوجوانان مناطق محروم فعالیت می‌کنند تا از رهگذر مباحثات و انتقال دانش و تجربه، موضوعات آموزشی اولویت‌دار و نیازمندی‌های ویژه برای ساختن نسلی پویا، پرتلاش، دارای چشم انداز مثبت و تحول آفرین در این مناطق شناسایی شود و تجارب و ابزارهای متنوعی که توسط فعالین اجتماعی و فعالین تربیتی در این مناطق مورد استفاده قرار می‌گیرد، معرفی شده و به اشتراک گذاشته شود. این رویداد، یک بهانه خوب برای گردهمایی فعالین حوزه تعلیم و تربیت در مناطق محروم است تا ضمن کمک به ایجاد یک بینش مشترک، تشریک مساعی و هم‌افزایی بین فعالین این حوزه نیز صورت بگیرد و در عین حال، نهادها و گروههای فعال در حوزه محرومیت‌زدایی نیز با این جنبه از فعالیتهای محرومیت‌زدایی، بیشتر آشنا گردند.

اهداف همایش:  1-گردهمایی و شناسایی فعالین این حوزه 2-بررسی نیازهای آموزشی کودکان مناطق محروم از دید فعالین این حوزه 3-گفت‌وگو پیرامون روش‌های پاسخگویی به نیازهای آموزشی کودکان مناطق محروم 4-شناسایی حوزه‌های مهم و اولویت‌دار فعالیت‌های آموزشی در مناطق محروم با هدف «کمک به رفع محرومیت از منطقه»
ما در این همایش به دنبال پاسخ به این سوال‌ها هستیم:
•    از نظر «مهارتی»، «نگرشی» و «دانشی»، چه نیازهای یادگیری ویژه‌ای برای این کودکان جهت ایفای هر چه بهتر نقش‌های محلی در آینده و در راستای «کمک به رفع محرومیت از منطقه خود» وجود دارد؟
•    گروه‌های فعال و تجارب موفق در این زمینه کدام‎‌اند و محور فعالیت‌هایشان چیست؟
•    از منظر نیازهای یادگیری، چرا نسل امروز و جوانان فارغ التحصیل دانشگاهی در مناطق محروم نمی توانند منشا اثر در حوزه های توانمندی یا دانش آموختگی خود باشند؟

آنچه این همایش به آن نمی‌پردازد:
•    مسائل حوزه وزارت آموزش و پرورش(مانند معلمان، کمبود مدارس، قوانین و ...)
•    نیازهای مرتبط با دروس رسمی آموزش و پرورش (ریاضی، فیزیک، کنکور و ...) و نیز نیازهای عام آموزشی که ارتباط آن با مسئله محرومیت‌زدایی در منطقه مشخص نباشد.
•    کودکان در معرض آسیب(کودکان کار، خانواده های درگیر اعتیاد و ...)
•    مناطق محروم حاشیه شهرهای بزرگ
•    استعدادیابی با هدف نجات شخص (و نه منطقه) از چرخه محرومیت
 

مخاطبان اصلی: گروه‌های مردمی، دولتی و حاکمیتی فعال در عرصه محرومیت‌زدایی، وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، و  فرهنگ و ارشاد اسلامی، دانشگاهیان، فعالین حوزه تعلیم و تربیت در مناطق محروم، صدا و سیما 


دعوت به مشارکت:

چنانچه در یکی از مناطق کمتر برخوردار زندگی می کنید یا تجربه فعالیت آموزشی با هدف محرومیت زدایی در این مناطق را داشته اید، با ما تماس بگیرید. هم در سخنرانی های این همایش و هم در گزارشهای خبری قبل و بعد از همایش، امکان حضور شما وجود دارد.

همچنین در بخشی از رویداد ما قرار است سخنرانی در قالب ویدئوهای کوتاهی از فعالین اجتماعی-آموزشی نقاط مختلف کشور داشته باشیم برای افرادی که به دلیل دوری راه، امکان حضور فیزیکی در این رویداد را ندارند.

چنانچه ایده، دغدغه یا تجربه ای دارید که در چارچوب اهداف این رویداد می گنجد، از طریق فرم پایین صفحه، یا تماس با دبیر اجرایی همایش با ما در میان بگذارید(خانم رحیمی- 09135474008).

 

ثبت نام جهت شرکت در این رویداد:

اطلاعات ثبت نام برای شرکت کنندگان عادی و عموم مخاطبان رویداد، در نیمه دوم بهمن از طریق کانال تلگرام مدرسه توسعه پایدار ارائه خواهد شد. با ما همراه باشید.

مدرسه توسعه پایدار

 

 

⏰مهلت ارسال تقاضا برای این فراخوان به پایان رسیده است.⏰

 

 

ما در «مدرسه توسعه پایدار دانشگاه شریف»، به دنبال جذب همکارانی جدید هستیم. 
محیط کاری ما، فضایی جوان، تعاملی، پویا و رو به رشد دارد و فعالیت‌های ما بر خلاف روال سنتی مراکز علمی، ترکیبی از کارهای مطالعاتی و اجرایی و با ارتباط نزدیک با مسئله، میدان و یا جوامع محلی است.

 

 

🔹در حال حاضر در حوزه های فعالیتی زیر به دنبال همکاریم:

1-فعالیت های فرهنگی-اجتماعی در حوزه محرومیت زدایی و توسعه نواحی حاشیه ای و کمتر برخوردار(به ویژه حوزه کودکان و جوانان)

افرادی با تحصیلات در رشته هایی نظیر علوم اجتماعی، توسعه روستایی، برنامه ریزی منطقه ای، تعلیم و تربیت، و آموزش احتمالا تناسب بیشتری با نیازهای ما برای این دسته از فعالیت‌ها دارند.

 

2-زمینه های اجتماعی مدیریت(نظیر مسئولیت اجتماعی شرکت ها(CSR)، کارآفرینی اجتماعی و ...)

افرادی با تحصیلات در رشته هایی نظیر مدیریت و اقتصاد، کارآفرینی و مهندسی صنایع، احتمالا تناسب بیشتری با نیازهای ما برای این دسته از فعالیت‌ها دارند.

 

✅توجه کنید که توانمندی/انگیزه/سوابق شما برایمان مهمتر از رشته تحصیلی و دانشگاه و رزومه است.

⬅️شرایط الزامی اولیه:

1-ساکن تهران

2-سن بین 20 تا 35 سال

3-توانایی اختصاص حداقل 80 ساعت در ماه

4-علاقه مندی به ماموریت و حوزه‌های فعالیتی مدرسه توسعه پایدار(اینجاها را ببینید: 1-درباره ما و 2-اخبار فعالیت ها)

5-توانمندی خوب در نگارش به زبان فارسی

 

🔴همکاری با مدرسه توسعه پایدار برای چه کسانی مناسب نیست؟

⛔️کسانی که عادت به فعالیت های پشت میزی، تکراری و کم زحمت دارند.

⛔️کسانی که اهل مطالعه نیستند، و به وقت گذاشتن برای یادگیری و رشد فردی خیلی تمایل ندارند و یا فکر می کنند که دیگر بس است و به اندازه کافی با تحصیلات و تجارب شان، یاد گرفته اند!

⛔️کسانی که به فکر مهاجرت هستند و از همکاری با مدرسه توسعه پایدار دانشگاه شریف، صرفا به دنبال رزومه سازی هستند.

⛔️کسانی که دغدغه و تعهدی جدی در خودشان نسبت به پیشرفت و آبادانی ایران مان احساس نمی کنند.

⛔️کسانی که فکر می کنند نمی توانند کاری برای بهبود شرایط جامعه و کشورشان انجام دهند.

 

روش‌های اعلام آمادگی برای همکاری:

 

🔸راه اول: ارسال هر دو 2 فایل زیر به نشانی  iransdschool@gmail.com

1-رزومه(خلاصه سوابق مرتبط شما به همراه مشخصات تماس)

2-یک انگیزه نامه(یک تا حداکثر دو صفحه راجع به دلایل مناسب بودن شما و نیز چرایی علاقه‌مندی به همکاری با ما در این موقعیت‌های کاری-با مشخص کردن زمینه همکاری مدنظر)

 

🔸راه دوم: بدون نیاز به ارسال فایل:  تکمیل فرم آنلاین از سایت Porsline (کلیک کنید)
 

 

(توجه کنید که ما تنها به دنبال سوابق کاری و حرفه ای نیستیم؛ لذا اگر تجربه فعالیت در سازمان های مردم نهاد، گروه های دانشجویی و فعالیت های داوطلبانه مرتبط دارید، حتما در رزومه خود ذکر کنید)

 

چند نکته مهم:

در این فراخوان، پذیرای همکار خانم و آقا هستیم.

✅✅ظرفیت ما برای پذیرش همکار جدید محدود است. از این بابت پیشاپیش عذرخواهی می‌کنیم. (چنانچه علاقه‌مند بودید در صورت عدم پذیرش به خاطر محدودیت ظرفیت، در قالب کارآموزی و به شکل داوطلبانه به ما بپیوندید، برایمان در انگیزه نامه بنویسید)

✅✅✅بررسی تقاضاها را از ابتدای شروع فراخوان و بعد از دریافت اولین درخواست آغاز می کنیم و در صورت انتخاب برای مرحله بعدی(مصاحبه حضوری)، به شما  اطلاع خواهیم داد.

مدرسه توسعه پایدار